“آيا نديدهايد كه خداوند ، چگونه برايتان از آدم عليه السلام تا آشكار شدن امام پيشين عليه السلام ، پناهگاههايى قرار داد كه به آنها پناه برديد و نشانههايى كه با آنها راه جستيد؟ هر گاه نشانهاى ناپيدا شد، نشانهاى ديگر آشكار گرديد و هر گاه ستارهاى سر فرو برد ، ستارهاى ديگر سر بر آورد”(أوَما رَأَيتُم كَيفَ جَعَلَ اللَّهُ لَكُم مَعاقِلَ تَأوونَ إلَيها ، وأَعلاماً تَهتَدونَ بِها ، مِن لَدُن آدَمَ عليه السلام إلى أن ظَهَرَ الماضي عليه السلام ؟ كُلَّما غابَ عَلَمٌ بَدا عَلَمٌ ، وإذا أفَلَ نَجمٌ طَلَعَ نَجمٌ )…
چه تعابير زيبائى امام عصر ارواحنا فداه براي تداوم رهبرى الاهى در همه زمان ها به كار برده اند:پناهگاه هائى كه به آن پناه بريد؛نشانه هائى كه در شب هاي تاريك،با آنها راه را پيدا مى كنيد؛ستاره هائى كه هيچوقت به پايان نمى رسند و يكى بعد از ديگرى آسمان زندگى شما را روشن مى كنند.آنها از زمان آدم بوده اند تا دوران خاتم.آنها هيچگاه از فروزش باز نمانده اند.هرگاه يكى از آنان دعوت حق را لبيك گويد و به سراي باقى شتابد جانشين او پرچم هدايت را برداشته و ماموريت او را دنبال كند…اين عبارات زيبا ترجمان همان سخن امام است كه فرمود:”زمين از حجّتى آشكار يا نهان خالى نيست” (إنَّ الأرضَ لا تَخلُو مِن حُجَّةٍ إمّا ظاهِرا و إمّا مَغمُوراً)…
تا آنجا كه مى دانيم خداوند بزرگ بر هيچ نعمتى،از نعمت هاي بي نهايتش بر ما منت نگذاشت اما بر نعمت بزرگ رهبري الاهى منت نهاد و فرمود :خدا بر مومنان منت نهاد كه فرستاده اي از ميان خودشان برانگيخت تا آيات الاهى را براي آنان بخواند و آنها را تزكيه نمايد و كتاب و حكمت بياموزد كه پيش از آن در گمراهي آشكار بودند( لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ ).اين نعمت،هيچگاه زوال نمى يابد و هماره تداوم خواهد داشت.وقتى نبوت به پايان آمد،امامت و پيشوائى و خلافت پيامبر(ص)آغاز گرديد از اميرمومنان علي تا حضرت عسكرى عليهم السلام و پس از ايشان حضرت مهدي (ع)كه امامتش به عنوان آخرين حجت الاهى(خاتم الأوصياء)تا پايان روزگار تداوم خواهد داشت…
در هريك از اين تغييرات در راهبري هاي الاهى،كسانى ريزش پيدا كردند و از پيروي راهبر بعدى خود را محروم ساختند.پس از موسي،بعضى از يهود از پذيرش راهبرى عيسىٰ باز ماندند و پس از عيسى،بعضى از مسيحيان از پذيرش راهبري پيامبر اسلام، محروم ماندند و پس از پيامبر اكرم(ص) كسانى از فرمان خدا سرپيچى نموده از تبعيت اميرمومنان و امامان پس از ايشان،بازمانده راه گمراهى را گزيدند.اين ريزش ها، نه به تداوم راهبري الاهى گزندى رساند و نه مومنان را نوميد ساخت بلكه خود آنان را از هدايت محروم و در گمراهى باقى گذاشت.در پذيرش سلسله امامان نيز بعضى خود را پس از امامت امام ششم،از ائمه ديگر محروم ساختند و اسماعيليه نام گرفتند و بعضى در امامت امام هفتم توقف كردند و واقفيه ناميده شدند و بعضى در پذيرش امام دوازدهم متوقف ماندند و آزمون غيبت ايشان موجب ريزش عده اى ديگر گرديد در حاليكه حقيقت در كلام و نصوص پيامبر و ائمه در مورد امامان دوازده گانه به تفصيل نام هريك به روشنى ذكر گرديده بود.چنين است كه راهبرى الاهى تداوم داشته و نبايد هيچگاه شيطان را با ريزش ها و بريدن ها،خوشحال و خود را از نعمت هدايت امام محروم سازيم…