از حضرت بقية الله عليه السلام از واژه “فاحشه مبيّنه”(كار زشت آشكار)در آيه شريفه”لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُیوتِهِنَّ وَلا یخْرُجْنَ إِلا أَنْ یأْتِینَ بِفَاحِشَةٍ مُبَینَةٍ” سوال شد
که آن كدام عمل زشت است كه چون زن در زمان عده مرتکب شود بر شوهرش رواست که او را از خانه خود اخراج کند (زيرا
زنان مطلقه رجعیه بعد از طلاق باید عده را در منزل شوهر سپری کنند. زن مطلقه حق ندارد از منزل خارج شود و شوهر نیز حق ندارد او را بیرون کند)
فرمود: مقصود از فاحشه مبینه ، مساحقه است نه زنا، زیرا اگر زنی زنا کند و حد بر او جاری شود مردی که می خواسته با او ازدواج کند نبایستی بخاطر اجرای حد از ازدواج با او امتناع ورزد اما اگر مساحقه کند بایستی رجم شود و رجم خواری است و کسی که خدا فرمان رجمش را دهد او را خوار ساخته است و کسی را که خدا خوار سازد وی را دور ساخته است و هیچ کس را نسزد که با وی نزدیکی کند…
كلمه “فاحشه مبينه” به معانى ديگري هم هست از جمله آنچه در مورد همسران پيامبر با همين تعبير در آيه”مَنْ یأْتِ مِنْکنَّ بِفَاحِشَةٍ مُبَینَةٍ یضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَینِ”(اگر يكى از شما همسران پيامبر مرتكب فاحشه مبينه شود ،عذاب او دو برابر خواهد بود)،خداوند متعال در سوره احزاب نسبت به زنان و همسران پيامبر آياتي نازل فرموده و دستوراتي به آنهاداده است كه يكي از آن ها دوري از گناه و معصيت آشكار است كه با عنوان «فاحشة مبينه» تعبير شده است. با توجه به اين كه «فاحشه» در لغت فارسي معادل عمل زشت و ناپسند (زنا) قرار گرفته ولي در عربي معنايي گسترده تري دارد و به هر كار ناشايست و پستي گفته مي شود. چنانچه گفته اند:فاحشه كاري است كه نهايت پستي و زشتي را دارا باشد و از گناهان كبيره است، مثل آزار پيامبر، افتراء، غيبت و…لذا هر كار ناپسندي كه رضايت خدا و رسولش در آن نباشد فاحشه مبينه است و اين كار اگر از طرف كساني بروز پيدا كند كه افتخار همسري پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را دارند، زشتي اش دو چندان خواهد بود.
از امام صادق ـ عليه السلام ـ در تأويل اين آيه احاديثي نقل شده است كه همه راويانش ثقه اند:حماد بن عيسي گويد: امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمودند: “منظور از فاحشه مبينه در آيه مذكور خروج با شمشير است”.يعني يكي از مصاديق فاحشه مبينه را امام صادق ـ عليه السلام ـ خروج با شمشير در برابر امام و رهبر شرعي كه از جانب خداوند و رسولش منصوب شده است مي دانند.
هم چنين در روايت ديگري محمد بن مسلم گويد: امام ـ عليه السلام ـ به من فرمودند آيا مي دانيد كه مراد از فاحشه مبينه در آيه سي سوره احزاب چيست؟ عرض كردم، خير نمي دانم، پس حضرت فرمود: منظور كساني هستند كه در جنگ جمل با امير المؤمنين علي ـ عليه السلام ـ جنگ كردند…بنابر اين فاحشه مبينه قطعاً شامل خروج بر عليه امام عادل هم مي شود آن هم امام عادلى چون حضرت مولى الموحدين اميرالمومنين سلام الله عليه…
