كارگزاران امام

 
 
 

  

 

امام عصر ارواحنا فداه ،كارگزاران و  وكلا و خدمتگزاران ائمه را به “قريه هاي ظاهره” كه رابط “قريه هاى بركت يافته”هستند تأويل فرمودند و از موقعيت آنها دفاع نمودند.محمد بن صالح همدانى گويد نامه اى به صاحب الزمان عليه السلام نوشتم و عرض كردم خانواده ام مرا مى آزارند و سركوفت مى زنند

 بخا

طر حديثى كه از پدرانت عليهم السلام نقل شده كه “وكلا و خدمتگزاران ما بدترين مردم هستند”. آن حضرت در پاسخ من مرقوم داشتند : ” 

 

وای بر شما، آیا کلام خدای تعالی را نمی خوانید که بین آنها و بین قریه هایی که مبارکشان ساختیم قریه های ظاهری قرار دادیم ( 

 

وَ جَعَلْنا بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْقُرَی الَّتِی بارَکْنا فِیها قُریً ظاهِرَةً ) 

 

به خدا سوگند ما آن قریه های مبارک و شما آن قریه های ظاهر هستيد…
 
 
 
 
 
 
اما روایت مورد استناد خويشان همدانى معتبر نبوده زیرا اولا: در کتب روایی ما سندی برای آن ذکر نشده است. ثانیا از نظر متن و محتوا نیز صحیح نمى باشد و با روایات معتبر متعددی که در منزلت و تمجید از وکلا و خادمان و یاران ائمه وارد شده و نشان از اعتماد ائمه به وکلای خود و رضایت بالای ایشان از بعضی صحابه خود دارد معارض است.حتی با صرف نظر از ضعف سند و دیگر اشکالات، نمى تواند در مورد عموم كارگزاران ائمه عمومیت داشته و شامل تمام خادمان و قائمان به امور ائمه ،صادق باشد،بلکه تنها کسانی را شامل می شود که با انحراف از حق، انتساب خود به ائمه را وسیله رسیدن به آرزوهای دنیایی و ارضای امیال نفسانی خود قرار داده باشند.

 

 

مضافا بر این که عاقلانه نیست ائمه (ع) با آن علم و آگاهی بسیار وسیع که به اذن پروردگار بر بسیاری از امور غیبی آگاهی داشتند و افراد با کفایت و صالح را می شناختند، همیشه افراد شرور را برای انجام امور خود برگزینند و در حق آنان چنین بگویند، کاری که هیچ یک از افراد عادی هم انجام نمی دهد و اصولاً قابل قبول هم نیست که ائمه (ع) ، کسانی را که در سخت ترین شرایط مسؤلیت رسیدگی به امورشان و خدمت گذاری به آنها را به عهده گرفته و در پاره ای موارد حتی جان خود را به خطر انداخته اند، شرورترین خلق خدا بدانند.شیخ طوسی نیز در توضیح معنای آن روایت می فرماید: این روایت معنای عام ندارد و درباره کسانی گفته شده است که روش خود را در همراهی با ائمه تغییر دادند و خیانت کردند و با تغییر مسیر خود و ادعاهای دروغین، انتساب خود به ائمه را وسیله رسیدن به امیال پست دنیایی خود قرار دادند…

 

از جمله كسانى كه از موضوع “قريه ظاهره”سوء استفاده نمودند فرقه شيخيه مى باشند كه مدعى شدند در دوره غيبت نيز باب قريه ظاهره مفتوح است و امام از طريق آنان با مردم ارتباط دارد در حاليكه باب نيابت خاصه و دوره تعيين وكلا توسط امام زمان عليه السلام در سال ٣٢٩هجري با توقيع مشهور حضرت به آخرين وكيل ايشان(على بن محمد سمرى)پايان يافت و رسماً فرمودند از اين پس هر مدعى ارتباط و مشاهده،كذاب و افترا زننده است.بنابراين دستاويز شيخيه در مورد قريه ظاهره و باز بودن باب نيابت(كه موجب ظهور فرقه ضاله بابيه و بهائيه شد) با توجه به سخن خود امام عصر عليه السلام، باطل و مردود است… 

 

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *