اگرچه علم، ذاتاً نور و روشنائى است اما كمال علم در عمل به آن است.اگر با تلاش و كنكاش و پژوهش توانسته باشيد فرمول توليد يك دارو را بدست آوريد، به توفيق بزرگى دست يافته ايد اما تا در لابراتوار آن را توليد نكنيد اين توفيق،كامل نيست و تا بيماري آن را مصرف نكند و از بيماري نجات نيابد،فايده اش آشكار نخواهد شد.علمى نافع است كه به كار آيد.علمى كه كاربردي شود تأثيرگذار و نجات بخش خواهد شد.به همين خاطر است كه عالمان بى عمل مورد نكوهش قرار گرفته اند تا آنجا كه گفته اند:علم را هرچه بيشتر خوانى/چون عمل در تو نيست،نادانى!
علم،راه را نشان مى دهد اما بايد اين راه پيموده شود.وقتى به خداي بزرگ،معتقد شدى و او را عالم بر همه چيز دانستى ، بايد خود را هماره در نظارت او ببينى و از گناه و خطا بپرهيزي،اگر در عمل به اين علم، كوتاهى كنى گوئى او را قادر به نظارت ندانسته و عالم بر امور باور نكرده اى.ميزان تحقق يك فرد به علم خداشناسي و معرفة الله،ميزان خداترسي اوست.اگر صدها كتاب در معرفة الله خوانده باشد يا نوشته باشد اما از خدا پروا نكند و پاس او را در عمل نداشته باشد،بدان كه از معرفة الله بوئى نبرده است.هرچه خداترس تر باشيد ،خداشناس تريد….
در يك نظام آموزشى تربيتى نيز تاكيد بر كاربردي كردن علوم،موجب رشد و زايائى آن علوم خواهد شد.دانشجويان را بايد وارد صحنه عمل كرد تا علمشان را كاربردي كنند.اگر كليد هدايت گمگشتگان را يافتند بايد راه افتند و درهاي بسته شده و محروم از هدايت را بازكنند و جان افراد گمگشته را به سوي نور،بگشايند.دوگانه علم و عمل را بايد هماره توامان و همراهان جدانشدنى كرد تا تأثىرگذارى و شفابخشى آنها آشكار گردد.بايد از صحنه كلاس به جامعه پل زد و آموخته ها را در جامعه به كار انداخت .بدين ترتيب است كه كلاس و مدرسه و دانشگاه و حوزه ،مفيد واقع مى شوند در غير اين صورت علم جز وبال و هزينه نخواهد شد ؛نه عالم سودي برد نه مردم و جامعه….
تحقق اين موضوع ،لوازمى دارد:بايد در محتواهاي آموزشي، تجديد نظر كرد و آن بخش از مطالب را كه كاربردي نيست و اثرى ندارد و صرفاً محفوظات است،تا آنجا كه مى شود،كم كرد و بر محتواهاي كاربردي افزود.براي متعلمان نيزپس از تعليم،كارهائى را برنامه ريزى و طراحى نمود كه پس از آموختن،وارد كارزار عمل شوند و تأثير علم خويش را ببينند و البته آموزش ها را نيز بايد ادامه داد تا دائما افراد داناتر و پخته تر شوند و كارآئى آنها در صحنه عمل بيشتر شود.امروز براي گسترش فرهنگ مهدوي در سطح جامعه و جهان به چنين عالمان،متعلمان و برنامه ريزان و محتواسازانى در عرصه آموزش هاي مهدوي نيازمنديم تا نسل امروز با راه و رسم عملى انتظار،آشناتر شوند و زمينه ظهور با اين فرايند،آماده تر شود…