شايد برخورد كرده باشيد وقتى كسي را به قصد هدايت، به ايمان دعوت مى كنيد از شما سوال كند:”چرا مومنان ، نوعاً در مشقت و سختى هستند در حاليكه كافران نوعاً در ناز و نعمت غوطه ورند؟! آيا نبايد موضوع برعكس باشد؟ آيا خداوند مومنان به خود را دوست نمى دارد؟ چرا حداقل همسان كافران آنها را از وفور نعمت و مواهب دنيوى برخوردار نمى نمايد؟ سوال را نزد قرآن مى بريم.ما را با دو واژه آشنا مى كند:نخست واژه “املاء” و دوم واژه “استدراج” هر دو به معنى مهلت دادن،فرصت دادن،ميدان دادن و آزاد نهادن است كه البته به منزله آرامش قبل از طوفان و راحتى قبل از عذاب و كيفر است…
خود خداوند صراحتاً مى فرمايد: “کافران گمان نکنند مهلتی که ما به آنهامی دهیم برایشان بهتر است ، بلکه ما به آنها مهلت می دهیم تا به گناه و سرکشی خود بیافزایند و برایشان عذابی خوار کننده خواهد بود(ولا یحسبن الذین کفروا انما نملی لهم خیر لانفسهم انما نملی لهم لیزدادوا اثما ولهم عذاب مهین).علت املاء هم در آيه مشخص شده:پر شدن پيمانه آنها از سيئات با نعمت اختياري كه ما به آنها داديم و مى توانستند در راه صلاح بكار گيرند و البته نكردند.مشتقات كلمه املاء ،مكرر در قرآن به همين معنا آمده است.اما “استدراج” يك مرحله بالاتر است و دوبار هم در قرآن بكار رفته است و آن وقتى است كه همين كافران،پس از اعمال فاسدشان با نعمت هاي بيشترى روبرو مى شوند و از توبه و هدايت فاصله مى گيرند و غافل مى شوند تا اينكه بطور ناگهانى، به كيفر اعمالشان خواهند رسيد:”ما آنان را (كه آيات الاهى را تكذيب كردند)از راهى كه نمىدانند تدريجاً (به سوى عذاب) پيش مىبريم. و (نيز)به آنان مهلت مىدهم، همانا تدبير من محكم و استوار است(سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ)…
بنابراين،تنعم و راحتى و خوشى دنيوى كافران را آزمون الاهى شمرده است براي آنكه مشخص شود آنها تا كجا حاضرند در فساد و گناه پيش روند و از نعمت اختيار،سوء استفاده نمايند.استدراج همان پر شدن تدريجى پيمانه آنها و نزديك شدن گام به گام به خطر و آرامش قبل از طوفان و زلزله است كه زمان را به ضرر آنها جلو مى برد در حاليكه غافلند و يكباره در معرض آن قرار مى گيرند. اين هشدار به مومنان است كه از سرنوشت سختى كه در انتظار آن كافران است عبرت گيرند و هدايت را با ضلالت عوض نكنند كه مدت سختى آنها و خوشي كافران در اين دنيا كوتاه است و راحتى جاودانه در انتظار آنان و عذاب عظيم در انتظار كافران خواهد بود…
مهلت عمر بطور يكسان در اختيار شما و آنهاست؛ پس هركس بايد بنگرد كه براي سفر فردا چه توشه اي خواهد فرستاد(وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ).بايد بنگرد در اين دنيا زير پرچم كدام پيشوا قرار گرفته است:پيشواي ضلالت يا پيشواي هدايت؟حتماً در رستاخيز بزرگ نيز هر كس زير پرچم همان پيشوا ،خواهد بود(يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ)…
تنعم چند روزه دنيوى دگر انديشان و ملحدان از مال و همسر و منزل و ابزارهاي خوشي و گناه،هدايت و ايمان شما را متزلزل نكند و از زير پرچم امام هدايت و پيشواي ديانت خارج نكرده و حبل ولايت او را رها ننموده تا در جاودانگى آخرت هم زير همان پرچم قرار گرفته و در فردوس برين از نعمت همراهى امام نور و هدايت حضرت بقية الله الاعظم ارواحنا فداه برخوردار باشيد…