وقتى صحبت از “دهكده جهانى” شد ابتدا باورش سخت بود كه آيا جهان با همه وسعت خويش مى تواند به شكل يك دهكده و جهانيان همچون ساكنان آن شوند؟ كمى بعد با رشد رسانه اينترنت و شبكه هاي اجتماعى و پيشرفت فناورى هاي اطلاع رسانى،بطور لحظه اى از رويدادهاي ديگر نقاط جهان مطلع شدند و باور كردند مثل يك دهكده كه همه اهالي ده از همه رويدادها با خبر هستند، مردم جهان هم به كمك آن پيشرفت ها از وقايع اين سوى و آن سوى زمين باخبر مى شوند و دنياي آنها تغيير كرده و در غم و شادى انسانهاى ديگر كشورها شريك مى گردند.كم كم نگاه آنها فراتر از مرزها رفت و توانستند به بعضى موضوعات نگاه جهانى داشته باشند مثل وضعيت آب و هوا و محيط زيست،لايه أُزن،حقوق بشر،عدالت،آزادى ،امنيت،خلع سلاح جهانى،دوستى ملت ها، تعامل فرهنگ ها…
به هر حال هركس شهروند يك كشور باشد، محصور در قوانين آن نقطه از نقاط دويست گانه جهان است اما بزودي مفهوم “شهروند جهانى”آمد و جاى خود را باز كرد.او به عنوان شهروند جهانى،حقوقى پيدا كرده و به سازوكارهائى براي حل مشكلات خود و ديگران دست يافته و نگاهش به مسائل تغيير كرده بود.اين جمله را بارها شنيد كه :”جهانى بينديش، محلى عمل كن” ،يعنى نگاهت در موضوعات، نگاه جهانى باشد اما مقتضيات جغرافياى محيط را در برنامه ريزى هايت لحاظ كن.محلى ديدن موضوعات،نديدن نقش تأثير تحولات جهانى در ايجاد مشكلات محلى است و اگر نگاه،فراگير و جهانى باشد،راه حل ها عالمانه تر و كارگشا تر خواهد بود…
آموزه هاى دينى،نگاه ما را جهانى مى كند و جهانى مى خواهد! در آيات الاهى ، سخن از “ناس” به معناى همه مردم است: پيامبر ما به سوى همه عالم مبعوث شده و رحمت براي همه جهانيان است(وما ارسلناك الّا رحمة للعالمين)؛ همه زمين گستره دين الاهى است و سرانجام كل زمين به صالحان سپرده خواهد شد(أنّ الارض لله يرثها عبادى الصالحون) و به دست صاحب الزمان سلام الله عليه تمامى آن مهد توحيد خواهد شد(ليستخلفنهم فى الارض…يعبدوننى لا يشركون بى شيئا).دليلى ندارد كسى در هر نقطه جهان از نعمت هدايت،محروم بماند.ما در دعاهامان آموخته ايم كه براي رفع مشكلات همه مردم جهان دعا كنيم و شفاي همه بيماران،اداى دين همه قرض داران،آزادى همه زندانيان،رفع رنج همه رنجوران را از خدا بخواهيم(اللهم اشف كل مريض،اللهم اقض دين كل مدين،اللهم فُكّ كل أسير،اللهم فرّج عن كل مكروب…).
پيامد اين نگاه جهانى،بايد مطالعه و تحقيق باشد در اوضاع جهانى،فرهنگ ملت ها، مشكلاتى كه بشريت با آنها روبروست،پيداكردن راه حل ها،برنامه ريزى براي اقدام و شتافتن براي نقش آفرينى در هدايت همنوعان خود و شهروندان جهانى.بايد سفر كرد و ديگران را هم از جام هدايت نوشاند؛ بايد از رسانه هاي مجازى بهره برد و داروي دردها و آلام بشريت را در اختيارشان گزارد؛بايد براي سازمان هاي بين المللى تبيين كرد كه چقدر در فرهنگ ما بر همبستگى انسان ها براي نجات جهان از فقر و تبعيض و محروميت و جهل و ظلمت و گمراهى تاكيد شده است؛بايد به آنها گفت بيائيد با هم متحد شويم و خود را براي نجات جهان تحت رهبرى منجى جهانى آماده كنيم و همه يكصدا او را از خدا بخواهيم تا اين جهان تاريك به ظهورش نورانى شود…