كسى كه قرار است شريك بخش دوم زندگى ما باشد؛كسى كه قرار است پدر يا مادر فرزندان ما باشد؛كسى كه قراراست انيس و مونس و غمخوار و همراز و همراه ما تا پايان زندگى باشد را چگونه بيابيم يا چطور انتخاب كنيم؟! از چه خانواده اى؟ با چه تحصيلاتى؟ از چه خاستگاه و منطقه و خاندانى؟ با چه داشته ها و ثروت هاى مادى يا معنوى؟ با چه انديشه و اعتقاد و باورى؟ از هم ولايتى و همشهريان يا از ديگر شهرها؟ از آشنايان يا از غريبه ها ؟ از هم مذهبى ها يا مذاهب ديگر؟والدين برايمان انتخاب كنند يا خود پيدا و انتخاب كنيم؟…هرچه شروط ما براي اين شريك بيشتر مى شود،پيدا كردنش سخت تر و شريك ناياب تر مى شود!
عده اى همه كار را در ازدواج به قسمت يا تقدير وابسته مى كنند.آيا تقدير و قسمت حرف اول را در ازدواج مى زند و اين خداست كه در و تخته را با هم جور مى كند يا اين مائيم كه با انتخاب خود ، قسمت را رقم مى زنيم؟ حقيقت اين است كه هر دو.مثل همه كارهاي اختيارى ما،ما انتخابگريم و در اين انتخاب آزادى داريم ولى خدا نيز در كار تقدير است و همه امور در حيطه تصرف اوست و از هيچ امرى منعزل نيست و ضمن آنكه اختيار ما هم به اذن و اراده اوست اما از سلطنت معزول نيست و مى تواند جلو هركار ما را بگيرد يا اذن دهد كه انجام پذيرد.پس در ازدواج هم اوست كه انتخاب ما را قرار داده اما فعال ما يشاء است و مى تواند تحقق فعل رااجازه بدهد يا ندهد…
مشاوره گرفتن از مشاوران با تجربه و كمك خواستن از والدين و خويشان و دوستان و سراغ گرفتن از موارد موجود در فاميل و آشنايان و بررسي موارد پيشنهادى با معيارهائى كه قرار داده ايد الزامى است.اما معيارها: نخست از ديانت و خاستگاه فكرى او بپرسيد تا معلوم شود به چه اصولى پاي بنداست و سپس از اخلاق و منش و رفتار و سپس از ديگر ويژگى ها. مبناى عشق و محبت براى اين شراكت ضرورى است و خدا چنين قرار مى دهد(و جعل بينكم مودة و رحمه).همسرتان را از خانواده اى انتخاب كنيد كه بيشترين پاي بندى به اصول دينى و اخلاقى را داشته باشند تا مطمئن شويد او بر آن اصول باليده شده و پس از انتخاب نيز باهم پيمان بنديد كه برآن ارزش ها پاى بند بمانيد…
در سنين جوانى ازدواج كنيد و آن را تا مى توانيد به بهانه هاي گوناگون به تأخير مياندازيد.ازدواج هاي دانشجوئى كه هر دو با هم در دوره كارشناسى مشغول تحصيل اند،موفق تر است تا ازدواج هايي كه پس از تحصيلات تكميلى و بالاى سي سال انجام مى گيرد.بر خدا توكل كنيد و از آينده بويژه براى مسائل مادى نهراسيد.دلهره به خود راه ندهيد و با تمامى وجود از خدا بخواهيد كسي را سر راه شما قرار دهد كه با او خوشبخت و در كنار او كامل تر شويد.به ولى خدا يعنى امام زمانتان متوسل شويد تا فردى نصيب شما شود كه همراه و همرزم شما در مسير مرزبانى و خدمتگزارى آستان ايشان باشد.او كه مهربان ترين است اين خواسته شما را بى پاسخ نخواهد گزارد…