گفت: دوستانت را معرفى كن،تا بتوانم شخصيت تو را حدس بزنم:تو اول بگو با كيان دوستى/ پس آنگه بگويم كه تو كيستى! درست مى گفت زيرا نزديك ترين افراد به انسان ،دوستان او هستند كه از آنها رنگ مى پذيرد و منش و كنش او چون آنها مى شود: اخلاقش ،رفتارش،تكيه كلام هايش و باورهايش.پس بايد در انتخاب آنها بسيار وسواس نشان دهد؛امروز همه طراران عقيده و دزدان انديشه از طريق دوستى به شما نزديك مى شوند و سرمايه ايمان شما را مى ربايند.جوانان بيشتر در معرض خطر چنين دوستانى هستند زيرا در اين سنين، جوان نياز به همراه دارد و اين همراه اگر خوب و صالح باشد او را به راه صلاح مى برد و اگر ناشايست باشد به سوى فساد مى كشاند…
گفتم: چيست ملاك و ميزان و معيار انتخاب دوست؟ گفت او را بيازماى به صداقت و امانت و ايمان.اگر در اين سه معيار نمره خوبى گرفت لايق دوستى است وگرنه ،نه! راستگوى واقعى باشد،امانت دار باشد و راز تو را فاش نكند و ايمان به خدا و اولياى او داشته باشد و براي اين هر سه با هيچ قيمتى خريده نشود.ديگر اينكه بر دانش و معرفت تو بيفزايد و موجب كمال تو باشد نه اينكه از تو بكاهد و فضيلتى را در وجود تو خاموش نمايد.اگر تشكيل خانواده داده اى دوستانى را به خانه خود راه ده كه معاشرت با آنان بر خانواده و فرزندان تو،اثر سوء نداشته باشد.خلاصه هرچه در انتخاب دوست و معاشر،سختگيرتر باشى ،ضرر كه نكردى هيچ، بلكه به خود منفعت رسانده اى!
چون مهم ترين وجهه زندگى خود را مرزبانى مهدوى قرار داده اى،تلاش كن با دوستانى كه در اين راه هستند پيوند گيرى و معاشر باشى تا تو را در اين راه يارى رسانند و محكم تر كنند.وقتى پيوند و ملاط دوستى شما مهر مهدوى باشد مورد توجه خود آن بزرگوار نيز بوده و دست كرامت و عنايتش بر سر شما خواهد بود. همسر و فرزندان خود را نيز در همين مسير قرار دهيد تا آنها نيز در مسير خدمتگزارى دوستانى مهدوى داشته باشند و رفت و آمدهاى خانوادگى با چنين افرادى باشد.اگر سفر زيارتى هم مى رويد با كاروانى همراه شويد كه چنين افرادى در آن باشند زيرا همسفران بر هم تأثير گذارند و اگر چنين همراهانى داشته باشيد سفرتان بسيار نتيجه بخش خواهد شد…
سخن آخر در مورد دوست،دوستى با خدا و اولياى اوست.در دعاهاي مأثور خود،مثل دعاى مشلول،خدا را به صفات زيباى “رفيق” و “شفيق” مى خوانى،چقدر زيباست آن كسى كه خدا رفيقش باشد و او هم با خدا رفاقت كند ؛درد دل گويد؛ با او أُنس گيرد يعنى خدا انيس و مونس او باشد.آنقدر اين دوستى شيرين است كه گفتنى نيست… دوستى با اولياى خدا مثل امام عصر ارواحنا فداه هم به همين شيرينى است.اين دوست هم دستش باز است،هم هدايتگر است، هم وفادار و قدرشناس است هم كريم و رفيق نوازاست.ديگر چه مى خواهى؟وقتى تنهاى تنها شدى با اين دوست مهربان خلوت كن و مانوس شو كه انتهاى رفاقت و آقائى است…هم اساتيدمان طعم شيرين اين رفاقت را چشيده اند و به ما توصيه كرده اند و هم خود تجربه كرده و شيرينى اش را در زندگى خود بالعيان چشيده ايم…