شاعران پارسى در بهاريه ها، چنان كه خزان را در مقابل بهار، فراوان به كار مى برند،يلدا به عنوان “طولانى ترين شب سال” در برابر صبح سپيد و نورانى را براي بهار حقيقى وام ستانده و به كار برده اند:
…ببين چگونه قنارى به وجد آمده است/مترس از شب يلدا بهار آمدنى است…
تا تو نیایی/ همه شب ها یلداست …
خدای را شب یلدای غم سحر دارد/ بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد/ بخوان دعای فرج را که صبج نزدیک است/ دعا کبوتر عشق است وبال وپر دارد/ بهار مى رسد آخر،خزان نمى ماند/خدای را شب یلدای غم سحر دارد…
حافظ هم مى گويد:صحبت حكام،ظلمت شب يلداست/نور زخورشيد جوى بو كه برآيد…
شاعر ديگرى يلدا و بهار و تاريخ و آينده را در بهاريه خويش به هم پيوند مى زند:
روزي كه بهار با تو آغاز شود/ هر ذره به نام تو قسم خواهد خورد/ تاريخ ز نو نوشته خواهد گرديد/ آينده به نام تو رقم خواهد خورد/ نوروز شود، تمام غم هاي جهان / از دفتر زندگى قلم خواهد خورد/ يلدا چو تمام مى شود در اين صبح / تاريخ دگر باره ورق خواهد خورد…
بعضى شاعران نيز مقصود خود از يلدا و بهار را بطور آشكار در بهاريه هاى خود،بيان نموده اند:
خدایا اين شب یلدای هجران را /شب تاريك غيبت را /به یمن ماه ما کوتاه ترکن …!
و نيز شكوه كرده اند كه چرا در هجران او همه شب ها را چون شب يلدا بيدار ننشسته و انتظارش را نمى كشيم:
یک ثانیه از عمر همین یک شب یلدا/ باعث شده تا صبح به یمنش بنشینیم/ ده قرن ز عمر پسر فاطمه طی شد/ یک شب نشد از هجر ظهورش بنشینیم…!
و شاعر ديگرى آرمان خود را در پس اين يلداي غيبت آشكارا مى گويد كه با مولايش راهى كربلا شود:
ما منتظر صبح شب یلداییم/ در جمع ، ولى به مثل او تنهائيم/ نوروز و بهار چون كه از راه رسد/ آماده براي فرج مولائيم/ توفيق اگر رفيق گردد با ما / در خدمت او به كربلا مى آئيم….
و دلسوخته ديگرى با عيد نوروز،عيد ظهور را تمنا مى كند كه آن وقت هزاران عيد خواهيم داشت:
عيد است ولي بدون او غم داريم / عاشق شده‌ايم و عشق را کم داريم / در سفره خويش آب را مى جوئيم/ يلدا كه رسيد صبح را كم داريم /اي کاش که اين عيد، ظهورش برسد /اين گونه هزار عيد با هم داريم…!