كارمند،كار به مزد است يعنى در برابر كار و خدمتى كه به كارفرما مى كند، مزد دريافت مى نمايد.اگر براى او كار و خدمتى معين و شرح وظايفى مشخص شده است در چارچوب آن كار و وظيفه بايد حركت كند و چنانچه از آن عدول نمايد كم كارى محسوب شده و مديون و ضامن است و مزد و حقوقى كه دريافت مى كند شبهه ناك مى شود.اين موضوع هم در مورد قراردادهاي كوتاه مدت مثلاً سه ماهه يا يكساله صادق است و هم براي استخدام هاى رسمى تا زمان باز نشستگى.من به عنوان يك كارمند هميشه بيش از ساعات موظف و بيشتر از شرح وظايف مقرره كار كرده و براي كارفرما و سرمايه او دلسوزى مى كنم و نمى گذارم مديون ومغبون شوم…
بيشترين سرمايه هر سازمان ،منابع انسانى و نيروى كارى و متخصص آن است.من در طول زمان در سازمان كار ياد گرفته و پخته شده و جزو سرمايه آن سازمان شده ام ؛تا زمانى كه قرار داد دارم و كارفرما مرا مى خواهد نبايد به بهانه حقوق يا امكانات رفاهى بيشتر كه در سازمان ديگرى به من پيشنهاد شده،كارفرما را ترك نموده و موجب زيان او شوم.صداقت و امانت و وفادارى بايد در جوهره اخلاقى كارمندان نهادينه شود و البته كارفرمايان نيز بايد نسبت به كارمندان خود مثل فرزندان خويش مهربان بوده و تا آنجا كه امكانات به آنها اجازه مى دهد در رفاه آنها بكوشند.اين شيوه انسانى و اخلاقى دوجانبه و دو طرفه ، در دستورات دينى و توصيه هاى پيشوايان ما به فراوانى تبيين و دستور داده شده است…
از آنجا كه كارفرما مرا به عنوان يك فرد متدين و مهدوى شناخته و به كار دعوت نموده و مسئوليت داده است،وظيفه سنگين ترى دارم.هماره مواظب هستم كارى نكنم كه گفته شود افراد امام زمانى هم قابل اطمينان نيستند…اين بزرگ ترين ضربه اى است كه بر من فرود مى آيد زيرا با آبروى مولاى خود و ياران او بازى كرده و موجب وهن و اهانت به آنها شده ام زيرا هم موقعيت خود را تباه كرده ام و هم موجب بى اعتمادى كارفرمايان به افرادى با اين خصوصيت شده ام.لذا براي اين سرمايه معنوى چنان تلاش مى كنم و راه احتياط مى سپرم كه نام مهدويان با اعتبار و اعتماد و شرافت قرين باشد و موجب سربلندى و خوشنامى بوده و اينگونه بودن يك معيار براى گزينش افراد گردد.
من در كسوت كارمندى ،براى خود نيز وظايف شخصى تعيين نموده ام كه بر آنها مداومت دارم.در آغاز و انجام و حين كار اگر متذكر باشم در دل از امام بزرگوار خود كه همه خيرها و توفيقات من از ايشان است ،تشكر نموده و دعاها و اذكار مهدوى را زمزمه مى كنم.اگرچه بر انجام نماز در اول وقت مقيد هستم اما هرگز آن را وقتى ارباب رجوع منتظر كار من است بهانه نكرده و ابتدا آنها را راه مى اندازم و سپس به نماز مى ايستم.حق الناس و حقوق مراجعان را رعايت نموده و با اخلاق و سعه صدر و خوشروئى و خوش زبانى و نه ترشروئى و تحكّم با مراجعان و همكاران سلوك نموده و رضايت شان را جلب مى كنم بطوري كه از خدمتى كه به آنها مى كنم راضى باشند و دعا كنند و هماره براي اين نحوه كار از مولاى خود استمداد و استدعا دارم…