آنها كه دنبال سير و سلوك اند و از اين و آن دستور العمل طلب مى كنند تا مثلاً به خدا نزديك تر شوند، از خود نمى پرسند،امام كه حجة الله است و أسوه براى جهانيان، سير و سلوكش چگونه است تا ما هم سلوك مان را آن گونه كنيم؟ مگر سلمان از آنجا سلمان نشد كه حتى در نوع راه رفتن ، تأسّى به ولىّ الله مى نمود؟ اگر پيرو و فرزند آنانيم بايد چون آنان باشيم يا حداقل سعى كنيم در آن مسير قرار گيريم : شير را بچه همى ماند بدو/ تو به مولايت چه مى مانى بگو؟! آيا تا كنون كتابى و دفترى گشوده شده كه به ما بگويد مولامان -اگر چه از ديده ها پنهان است- چگونه روز را به شب و شب را به روز مى رساند و در ارتباط با خود و خدا و مردم چه مى كند؟ مى گويم : پيروان واقعى امام بايد به سلوك و اعمال مهدوى بينديشند تا سلمان وار از مولاشان رنگ گيرند و به سنن او تأسى نمايند…
اُنس با نماز
امام را با نماز پيوندى است عميق.در ميان امامان، او بيشتر از همه دست به قنوت برداشته و سر بر سجده نهاده و قيام و قعود داشته است.نزديك هزار و دويست سال است كه بر فرائض و نوافل و نمازهاى استحبابى مداومت داشته و با خدايش به مناجات پرداخته است كه نماز خلوت مناجات عبد و معبود (المصلّي مُناجٍ ربّه)و نيز نردبان قرب به بارگاه خداوند براى پرواپيشگان (الصلاة قربان كلّ تقيٍّ )و معراج مومنان(الصلاة معراج المؤمن) است.خود او فرمود:هيچ چيز مانند نماز، بينى شيطان را به خاك نمى مالد، پس با نماز ،بينى اش به خاك بسائيد! امام ، همچون نياى بزرگوارش پيامبر كه نماز را نور چشمان خويش خواند(قرّة عيني فى الصلاة)چنان به نماز عشق مى ورزد كه بعد از هر فريضه تا فريضه بعدى دلتنگ آن مى شود و براي مناجات وملاقاتى ديگر لحظه شمارى مى كند…
نماز براى امام،بالاترين نماد توحيد و عبوديت است.او با خالقى همسخن مى شود كه جان همه در قبضه اوست؛اكبر است؛ رحمان است ؛ رحيم است؛مالك روز جزاست ؛عظيم است،أعلىٰ است؛منزه از توصيف بشر است؛به حول و قوه اوست كه مى نشينند و برمى خيزند؛او را تسبيح و تنزيه و ستايش مى كنند و با دو دست نيازمند خويش به هيأت قنوت ،به محضر او بار يافته و خواسته ها را به پيشگاه بى نيازش مى برند. همه باورهاى معرفتى فرد در مورد وحدانيت خدا در نماز متجلى مى شود؛لقاء خدا كه جز يافتن فقر خويش و يافتن غناى خالق نيست ، مى تواند در نماز اتفاق بيافتد. اصل عبوديت و لقاء پروردگار،جز اين نيست و نماز،كليد بزرگ آن است.اينگونه است كه نماز اين قدر براى امام ، مهم و دوست داشتنى است…
يكى از كسانى كه پرده از اسرار نماز گشوده ، فرهيخته اى از خدمتگزاران خالص دين و آئين مسلمانى و نوشيده اى از معارف آستان مقدس مهدوى يعنى مرحوم آية الله ميرزا مهدى اصفهانى قدس سره مى باشد كه در رساله “غایة المُنی ومعراج القرب واللقاء”، هم جايگاه نماز را در فرهنگ روائى تبيين نموده و هم در كشف حقيقت نماز،به توجه قلبى به خداى متعال وشرح حقیقت عبودیت – كه مولویت و معبودیت، از شؤون آن است – پرداخته و سپس در مقام سوم به حقيقت عروج توسط نماز و معناى حقيقى لقاء الله اشاره هاى معرفتى نموده است. این كتاب شريف با عنوان”نماز، معراج بنده تا بلندای معرفت”بازگردان به فارسى شده و توسط نشر آفاق به زينت چاپ آراسته گشته و مشتاقان اسرار نماز را دليل راه خواهد بود…
امام عصر ارواحنا فداه ،آن قدر نماز را دوست مى دارد كه در زيارت آل ياسين كه برون آمده از ناحيه مقدسه خود آن بزرگوار است ،سلام و درود بر او با نماز پيوند مى گيرد:السلام عليك حين تصلي و تقنت…سلام بر تو آن هنگام كه به نماز و قنوت مى پردازى ؛ السلام عليك حين تقوم،السلام عليك حين تقعد،السلام عليك حين تركع و تسجد:سلام بر تو وقتى در نماز قيام مى كنى و وقت نشستن و هنگام ركوع و سجود…آرى حالت ملكوتى امام در اين جلوه ها آن چنان معنوى و ملكوتى است كه شايسته درود فرشتگان و مومنان است…حال مى گوئيم وقتى سيره و سلوك امام اين اندازه با نماز ،قرين و همراه است،علاقمندان و شيعيان و ياورانش نيز اگر داعيه شيعه بودن او را دارند بايد نماز را اين گونه بزرگ بدارند و از ملكوت كلمات و عبارات و حركات و اعمالش،راهى به سوى عبوديت كامله و لقاء الله بردارند…