.
در مسير زندگى و در راه رسيدن به اهدافتان، با موانع و سختى هائى روبرو مى شويد؛ گاهى هم با ناكامى هائى روبرو مى شويد و مشكلات و بلاهائى به سراغتان مى آيد و غمگين و اندوهگين مى شويد…به هرحال دنياست و هميشه بر وفق مراد شما نيست.به تكاپو مى افتيد و با آن سختى ها و مشكلات و بلاها، مبارزه مى كنيد،گاهى با اراده قوى موفق مى شويد و اوضاع را عوض مى كنيد اما بعضى اوقات هم زورتان كفاف نمى دهد و ناكام مى مانيد…آن وقت است كه دست نياز به سوى خداى قادر مى گشائيد و از او كمك مى خواهيد تا سختى را برطرف كند،غم ها را بزدايد،بلاها را برطرف نمايد،اين است كه خدا را به اين عبارات مى خوانيد: يا”مفرج الكرب” و “يامزيل الهم” و” كاشف البلوى” يعنى اى گشاينده سختى و مشكل و رنج، و اى زداينده اندوه، و اى برطرف كننده بلا…
جالب است كه همين صفات براى خليفه و حجت خدا و امام يعنى امام عصر ارواحنا فداه نيز ذكر شده، گوئى او از سوى خداوند براى همين ماموريت تعيين شده است. در دعائى كه از سيدبن طاووس (ره) نقل شده آن عزیز غایب از نظر به عنوان «مُفرّج الکرب» و «مُزیل الهّم» و «کاشف البلوی» و … معرفی شده است؛ یعنی آن حضرت گشاینده رنج ها و زداینده غم ها و برطرف کننده بلاها و پناه و پشتیبان [هر پناهنده و کمک خواه] خوانده شده و از او مى خواهيد به يارى شما آيد و رنج ها و مشكلاتتان را برطرف و اندوهتان را زائل نمايد، زيرا امام مربی بزرگ و معلم دلسوز و پدر مهربان مردم است چنانکه خود فرمود:اگر این گونه نبود که ما دوستدار اصلاح کار شما هستیم و به شما نظر لطف و رحمت داریم از توجه و التفات به شما [به دلیل کارهای ناپسندتان] احتراز می کردیم(لَو لَا مَا عِندَنَا مِن مَحَبَّهِ صَلَاحِکُم وَ رَحمَتِکُم وَ الإِشفَاقِ عَلَیکُم لَکُنَّا عَن مُخَاطَبَتِکُم فِی شُغُل)….
آن عزيز اگرچه غایب است ولی ابر رحمتی است که پیوسته می بارد و از مهر و محبت خويش مردم را حیات و نشاط می بخشد و محروم کسی است که از این کانون مهر، مهربانی ها را نچشد و محبت ها را حس نکند.لذا در دعا مى خوانيم: اللهم هَب لَنَا رَأفَتَهُ وَ رَحمَتَهُ وَ دُعَاءَهُ وَ خَیرَه…در سخنی از خود حضرت آمده است:همانا رحمت پروردگارتان همه چیز را فرا گرفته و من آن رحمت بیکران الهی هستم (أنَّ رَحمَهَ رَبَّکُم وَسِعَت کُلَّ شَیءٍ وَ أنَا تِلکَ الرَّحمَه. و در بیان معصومان علیهم السّلام چنین توصیف شده است:[امام] دلسوزتر است بر مردم از پدران و مادرانشان(و أشفَقَ عَلَیهِم مَن أبَائِهِم وَ أُمَّهاتِهِم)و نيز: او بيشتر از همه‌ی شما، مردم را بیشتر پناه می دهد و از همه ی شما علمش افزون تر و رحمت و لطفش فراگیرتر است(أُوسَعُکُم کَهفاً وَ أَکثَرُکُم عِلما وَ أٌوصَلُکُم رَحِما) …
لذا امام صادق عليه السلام نيز فرمودند:امام صادق علیه السّلام فرمود:به خدا سوگند من نسبت به شما از خود شما مهربانترم (وَ اللَّهِ إِنَّی أرحَمُ بِکُم مِن أنفُسِکُم)…با اين باور،نبايد در سختى ها و مشكلات خود را تنها بدانيم و رفع غم و اندوه و رنج خويش را از آنان بخواهيم.اگر امام عصر ارواحنا فداه را “مفرّج الكرب” و “مزيل الهمّ”مى خوانيم نبايد لحظه اى از كمك خواهى از ايشان غافل شويم.شيعيان و ياران آن امام همام نيز، هر چقدر در رفع مشكل و غمزدائى از مردم تلاش كنند بدانند در مسير امام حركت نموده اند و دل آن عزيز را خرسند ساخته اند كه يك نمونه آن رفع شك و شبهه از مردم در امر دينشان است كه حضرت فرمود:مطلع شدم گروهی از شما در دین به تردید افتاده و در دل آنها نسبت به اولیای امرشان شک و حیرت راه پیدا کرده است ، این امر مایه‌ی اندوه ما شد…