انسان،موجودى اجتماعى است اما ويروس تفرقه كه ناشى از هواى نفس و القائات شيطان است آن را تهديد مى كند و آن اجتماع و وحدت را به انشعاب و تفرقه و تشتت مى كشاند و آدم ها را از هم دور مى كند.بلاى تفرّق،مبناى فروپاشى بسيارى از اجتماعات و تشكل ها بوده و هست.قرآن مى فرمايد:به ريسمان الاهى چنگ زنيد(و بر اساس توحيد،با هم مجتمع باشيد)و متفرق نشويد(واعتصموا بالله جميعاً و لا تفرّقوا) و مى فرمايد: با يكديگر نزاع نكنيد كه سست مى‌شويد ومهابت و قوّتتان از بين مى‌رود(وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ ). در جنگ ها نيز،از طريق ايجاد اختلاف در صفوف حريف و دشمن،آنها را به تحمل شكست مجبور مى نمودند.ضرب المثل “تفرقه بيانداز و حكومت كن”(فرّق،تسدّ)ناظر به همين اصل است.نبايد نعمت اجتماع و وحدت كلمه را قربانى هواهاى نفسانى كرد…
جمع و جامع از هر موضوعى،آن است كه همه ابعاد و ويژگى هاى آن موضوع را در خود داشته باشد.مثلاً زيارت جامعه را از آن جهت جامعه مى گوئيم كه تمام مفاهيم زيارات ديگر را در خود جمع دارد.در مقابل آن تفرّق و پراكندگى و شعث است.لقب “جامع الكلم” و “جامع الكلمه” براى امام عصر ارواحنا فداه،در روايات و زيارات به كار رفته تا نشان دهد توسط آن بزرگوار،اتحاد و اتفاق كامل و جامع در جامعه ايجاد مى شود و اوست وحدت بخش صفوف و از بين برنده پراكندگى ها و تفرقه ها و جدائى ها.در سلام به آن حضرت مى گوئيم:سلام بر مهدي(ع) كه وعده ي خداوند عزّ و جلّ به امت هاست،آن وجودي كه به اختلافات پايان مي بخشد و بواسطه ي وجود مقدسش پراكندگي اهل ايمان خاتمه مي يابد(السلام علی المهدی الذی وعدالله عز و جل به الامم ان یجمع به الکلم و یلم به الشعث)…
وحدت كلمه و اتحاد و اجتماع ،محور مى خواهد.محور اين اجتماع هم ، تقوىٰ است.در فراز دعاى ندبه مى خوانيم: كجاست آنكه بر پايه و محورتقوىٰ ، همگان را مجتمع و متحد مى سازد؟(أَيْنَ جَامِعُ الْكَلِمَةِ عَلَى التَّقْوَى).در زيارت ديگرى ،اين گونه به آن حضرت سلام مى كنيم: سلام بر مهدى هدايتگر امت ها و تحقق بخش يگانگى و وحدت كلمه ها (السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِمِ).از همين روست كه يكى از القاب آن حضرت را “جمعه ” گفته اند.جمعه يعنى روزى كه مردم كنار يكديگر جمع مى شوند و مجتمعاً نماز مى گزارند.امام نيز محور اين اجتماع است كه همگان بر محور وجود مبارك او،مجتمع مى شوند.لذاست كه هفتمين روز هفته كه روز جمعه است متعلق به آن وجود مسعود است كه جامع الكلم است(هذا يوم الجمعة و هو يومك)…
آيا وقتى آقا و مولاى شما، محور اجتماع و اتحاد و يگانگى است،شايسته است كه شما اهل تفرقه و جدائى و تكروى باشيد؟ تعاليم دين و روش امامان ما بر محور وحدت و اجتماع است،دور از عقل است كه ادعاى پيروى از دين و آئين كنيم و اهل تفرقه باشيم.به مختصر بهانه اى اجتماع را رها كنيم و تكروى نمائيم يا با بهانه اى كوچك و دلخورى اندك،از صفوف جماعت جدا شويم و آهنگ انشعاب يا انزوا زنيم! آيا اگر چنين كنيم مولاى خود را خشنود نموده ايم يا دل خون؟او ما را در مقابل دشمنان دين و آئين ،متحد و قوى مى خواهد نه زبون و ضعيف و فَشَل. بايد تحمل خود را بالا بريم و اختلافات را با حوصله و صبر و حلم برطرف كنيم و “يد واحده” باشيم …