دوستان گرامي، اساتيد ما فرموده اند به روايات علائم ظهور استناد نكنيد زيرا همگي بدائي و تغيير پذير هستند. حتي علائمي كه از نظر بعضي ها علائم حتميه شمرده شده اند هم بدا پذير مي باشند.
چند سال قبل هم انحراف ” ظهور نزديك است” را ديديد كه منشأش همين علائم ظهور بود.الان هم در مورد حوادث شام بعضي باز روايات علائم را ذكر مي كنند و آن را نشانه نزديكي ظهور مي شمارند. خيلي قطعي بايد گفت همه نشانه هايي كه بوي اين وعده و وعيدها را بدهد و افراد را بخاطر رويدادهايي كه در علائم ظهور آمده به انطباق با زمان حاضر بكشاند و مژده ظهور بدهد كار نادرستي كرده است زيرا پس از مدتي هم كه او وعده داده ظهور واقع نمي شود و موجب بدبيني منتظران به احاديث مي گردد. روايات علائم بفرض قطعيت جنبه ملاحم و فتن داشته پيشگوئي رويدادهاي آخر الزمان است و قابل انطباق با بسياري از زمان هاست و به هيچوجه در پي تعيين زمان ظهور نبوده و نيست. پس بهتر است كلاً بحث علائم را كنار بگذاريم و همه انها را بدا پذير بدانيم وباور كنيم كه خداوند دستش باز است كه بدون روي دادن علائم ، يك شبه امر ظهور را تقدير نمايد چنانكه فرموده اند:”يصلح الله امره في ليلة” يعني خداوند امر او را يك شبه اصلاح مي فرمايد.
بعضي ها باز به نقل عده اي از اشخاص مشهور بر اساس همين علائم وعده همين ماه و همين سال را به مردم مي دهند بدانيد همه اين حرف ها مصداق وقت گذاري براي ظهور است كه به شدت نهي شده و فرموده اند: كذب الوقاتون يعني وقت گذاران و تعيين كنندگان زمان خاصي براي ظهور، دروغگويند.
انتظار دائم و هرلحظه منتظر ظهور بودن يك چيزي است و تعيين وقت چيز ديگر.
ما موظفيم هر لحظه منتظر ظهور باشيم (توقع امر صاحبك ليلك و نهارك-هر صبح و شام منتظر امر صاحب و مولاي خود باش) اما تعيين وقت ظهور و دست خدا را در بداي علائم بسته دانستن عين انحراف است.
به جاي “علائم” شايسته است به “وظايف” بپردازيم و اينكه منتظر بايد چگونه رفتار كند تا محبوب مولايش شود و زمينه ظهور او را فراهم كند.پرداختن به وظايف عصر غيبت، افراد را منتظرحقيقي مي كند و شايسته ياوري امام.