ميهمان خليفه خدا
درست است كه در ماه رمضان ميهمان خدائيم و به ضيافت او دعوت شده ايم اما چون خداوند را در تكوين و نيز در ميان انسانها خليفه اي است كه كارهاي او را انجام مي دهد و امور تكوين و تشريع به دست با كفايت او به انجام مي رسد،به اين ترتيب مي توان گفت ما كه در رمضان ميهمان خدائيم ،ميهمان خليفه او هم نيز هستيم كه رتق و فتق اين ميهماني با اوست.
پس با اطمينان خاطر مي گوئيم:
آهاي ،ميهمانان صاحب الزمان در رمضان !
گوارايتان باد،ميهماني ارباب!
خوش بخراميد و از ميهماني لذت بريد كه ميزبان شما نيز همچون “مستخلفٌ عنه” خوديعني خدا، بسيار كريم و مهربان است.اگر چه در سفره ضيافتش ، با انواع و اصناف نعمت ها،پذيرايي را به كمال رسانده است اما اگر چيز ديگري هم مي خواهيد، از خواستن دريغ نكنيد!
همه آنچه در دعاي افتتاح و ابوحمزه و سحر و تعقيبات ويژه نمازهاي رمضان است،اگر كم است،بيشترش را از ميزبان يعني خليفه خدا و صاحب الزمان سلام الله عليه بخواهيد و شك نكنيد كه ايشان كريم تر از آن چيزي است كه در مخيّله شماست!
اما من دلخوشم كه در ماه ضيافت ،از ميزبان جز ميزبان نخواهم و عرض كنم تا تو بر سفره حكومت جهان ننشيني دست به طعام و غذا نمي برم! مي داني اين جمله بر كريمان چقدر سنگين است؟اگر ميهمان شان دست به غذا نبرد هركاري را براي او مي كنند. تا موانع تنعم او را برطرف كنند كه او دست به طعام برد، وقتي بپرسند چه مي خواهي ؟
مي گويم :
شما را آقا جان!
غيبت تان امان مان بريده و انتظارمان طولاني شده است(طال الانتظار و شمت منّا الفجار) ، … حاليا نويد ظهور و فرج را در ضيافت رمضان بر سفره هامان اضافه كنيد تا دست به غذا بريم و گرنه…
بگذار اشك بر چهره ميزبان نشيند و با اضطرار از “مستخلف عنه” بخواهد و چنين شود كه كشف سوء گردد: آمن يجيب المضطر اذا دعاه فيكشف السوء”…
و سخن حافظ راست آيد كه :
ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشید
از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد!