حميد به مناسبت قبولى در مصاحبه استخدامى ، دوستانش را به يك سور دعوت كرده بود.بعد از غذا حميد رو كرد به مسعود و گفت:اساتيد ما گفته اند سفره غذا را بدون دعا ترك نكنيد زيرا بر خوان نعمت هاى الاهى نشسته ايد و از رزقى كه خدا برايتان آماده نموده، بهره مند شده ايد؛ اكنون اگر دعا كنيد خداوند باز هم شما را متنعم خواهد نمود…على گفت:اينكه مى گويند غم روزى مخوريد كه خداوند روزى هركس را تضمين و تقدير نموده است،معنايش چيست؟همه به مسعود نگاه كردند چون اهل مطالعه بود و اطلاعات مذهبى خوبى داشت.مسعود گفت:بله همينطور است كه گفتى بود در ادبيات ما هم آمده است:ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم/ با پادشه بگوی که روزی مقدر است(حافظ)…و يا: نان من بی میانجی دگران/تو دهی رزق بخش جانوران(نظامى)…!
بعد ادامه داد: اصولاً رزق ،به معنى بخشش مستمر است ، و از آنجا که روزى الهى عطاى مستمر او به موجودات است به آن رزق گفته مى شود. البته مفهوم آن تنها در نیازهاى مادى خلاصه نشده بلکه هر گونه عطاى مادى و معنوى را شامل مى گردد . بنا بر این هر گونه بهره اى را که خداوند نصیب بندگان مى کند از مواد غذائى و مسکن و پوشاک ، و یا علم و عقل و فهم و ایمان و اخلاص و نيز به فرزند و همسر و خانواده و…رزق گفته مى شود چنانكه در دعاها مي گوئيم خدايا حج را رزق ما كن (اللهم ارزقنى حج بيتك الحرام)،يا در دعاى مشهور امام عصر عليه السلام ، بسيارى از رزق هاى معنوى را از خدا مى خواهيم :اللهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِيقَ الطَّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِيَةِ وَ صِدْقَ النِّيَّةِ وَ عِرْفَانَ الْحُرْمَةِ وَ أَكْرِمْنَا بِالهُدَى وَ الاسْتِقَامَةِ وَ سَدِّدْ أَلْسِنَتَنَا بِالصَّوَابِ وَ الْحِكْمَةِ وَ امْلَأْ قُلُوبَنَا بِالْعِلْمِ وَ الْمَعْرِفَةِ وَ طَهِّرْ بُطُونَنَا مِنَ الْحَرَامِ وَ الشُّبْهَةِ وَ اكْفُفْ أَيْدِيَنَا عَنِ الظُّلْمِ وَ السِّرْقَةِ وَ اغْضُضْ أَبْصَارَنَا عَنِ الْفُجُورِ وَ الْخِيَانَةِ…
حميد گفت:همين دعاى زيبا را به عنوان دعاى اين سفره بخوان و ما آمين گوئيم.مسعود هم خواند و همه آمين گفتند و بعد همه كمك كردند ظروف را به آشپزخانه بردند و شستند.حميد هم تشكر كرد و رفت تا ظرف ميوه را بياورد.مسعود گفت:در قرآن خدا را به صفت “رازق” ناميده و در آياتى از اين ويژگى ياد كرده است همچون:« إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ » ؛«یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ»(روزي هركس را بخواهد گسترش مى دهد)؛« نَحْنُ قَسَمْنا بَیْنَهُمْ مَعیشَتَهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا( ما معیشت آنها را در دنیا در میانشان تقسیم كردیم)؛« وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُها (هیچ جنبندهاى در زمین نیست مگر اینكه روزى او بر خداست) و فرموده:حتی موجوداتی كه دست و پا هم ندارند من روزی آنها را می دهم :« وَ كَأَیِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ یَرْزُقُها»…
على گفت:اگر روزى از طرف خدا،مقدّر و مضمون(ضمانت شده) است.آيا افراد تنبل نمى شوند و تلاش اقتصادى را رها نمى كنند؟ مسعود گفت:امام صادق (ع)فرمود:رزق بر دو نوع است: یکی به صاحبش میرسد اگر چه آن را نجوید و دیگری مشروط به جستن آن است، پس آن رزقی که برای بنده در هر صورت تقسیم شده است، به او خواهد رسید گر چه تلاشی ننماید؛ و رزقی که مشروط به تلاش است،شایسته است انسان آن را از طریق خودش طلب کند؛ یعنی همان راهی که خداوند آن را حلال قرار داده است و نه جز آن”.ضمناً عواملى را هم براى زياد شدن رزق و روزى ،ذكر كرده اند:صدقه دادن، صله رحم،شكر نعمت،حسن خلق،امانتدارى،نماز شب،شستن دست قبل از غذا،بيرون رفتن از خانه در بين الطلوعين؛دعاى والدين؛تقواى الاهى كه بطور شگفت موجب روزى براى انسان مى شود(و من يتق الله يجعل له مخرجاً و يرزقه من حيث لا يحتسب)…حميد ضمن تعارف ميوه به دوستان گفت:دعا كنيم خداوند بودن در دوران ظهور را رزق ما كند؛همه يكصدا گفتند:آمين!