دلش مى خواست از مركز كنترل دوربين هاى شهر بازديد كند و ببيند چگونه هزاران دوربين نصب شده در همه خيابان ها و مراكز ،همه چيز را ثبت مى كنند و در مانيتورها قابل مشاهده است و با استناد به همين دوربين ها مى توان بر همه رويدادهاى انجام شده ،گواهى داد:از تخلفات رانندگى تا حركات مشكوك افراد و تا تعقيب مجرمين و امثال آن.هركدام از اين دوربين ها را مى توان “شاهد”ناميد،زيرا اولاً در محيط حضور دارند و ثانياً تصوير ضبط شده آنها،گواه رويدادهاست.خداوند در قرآن كريم، پيامبر ما را به صفت “شاهد”ياد كرده است؛آيا اين به معناى آن است كه پيامبر اكرم(ص)، ناظر همه رفتارها و اعمال ماست و حضور معنوى دارد و مى تواند بر ما گواه باشد؟: “اى پيامبر! ما فرستاديم تو را در حالتى كه گواه و شاهد بر امت هستى و بشارت دهنده و هشدارگر(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً)…
قبلاً كمى در معناى شاهد تحقيق كرده بود: در زبان عربی به (گواه) از آن جهت (شاهد) می گویند که در مكان واقعه حاضر است و مى تواند در مورد آن واقعه گواهی بدهد چون بالعیان آن را می بیند و حق شهادت دارد چنانكه در باب قضاوت مى گويند شهادت به علم جایز نیست، شهادت به عین و به حس جایز است، یعنی، اگر شما چیزی را یقین دارید و شک ندارید ولی به چشم خودتان ندیده اید نمى توانيد شهادت دهيد و اگر قاضی از شما بپرسد و شما بگویید من ندیده ام ولی یقین دارم، حتى اگر شما عادل ترین عادل های عالم هم باشید، قاضی حق ندارد بر اینگونه شهادت ترتیب اثر بدهد.پس “شاهد” به معناى گواه یعنی حاضر؛ یعنی آن کسی که در واقعه حاضربوده نه آن کسی که عالم به واقعه است، چون غایب از واقعه هم گاهی عالم به واقعه می شود، ولی کافی نیست ،بايد حضور و شهود باشد.خداوند پيامبر را شاهد و شهيد بر مردم ناميده يعنى گواه بر تصديق و تكذيب و هدايت و ضلالت و طاعت و معصيت ايشان…
با خود گفت :اين معنا كه پيامبر شاهد اعمال ما باشد از ديدگاه تربيتى وسازندگى اخلاقى خيلى با اهميت است،؛ تاييد اين مطلب آيه اى ديگر در قرآن است كه لفظ ديدن را به كار برده است و فرموده خدا و پيامبر و گروهى از مومنان (كه در روايات به ائمه عليهم السلام تأويل شده)اعمال شما را مى بينند(و قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله و المومنون)يعنى همان طور که ما معتقديم دو فرشته “رقیب” و “عتید”، ناظر و شاهد اعمال ما هستند و آنها را ثبت مى كنند، پيامبر و امامان نيز شاهد و ناظر بر اعمال ما هستند؛ شاهدی که در دنیا تحمل شهادت می کند و در آخرت ادای شهادت مى نمايد.واژه “يرىٰ” به معناى ديدن،اين مفهوم را كاملاً بيان مى كند و تعبير ديگرى از همان شاهد و شهيد به معناى گواه بودن است…
طبيعى است بيشترين ظهور اين شهادت در قيامت خواهد بود زمانى كه مردم انكار مى كنند که پيامبر دستور خدا را به آنها رسانده باشد، پيامبر در اين هنگام گواهى خواهد داد،چرا که در آن روز کافران کفر خود را انکار مي کنند، و خداوند متعال براي آنکه بر اعمال شان گواه بياورد؛ حتي اعضاي بدنشان هم به سخن مي آيند و اعتراف به کفر و معصيت او مي کنند.اما بار تربيتى و سازندگى آن در همين دنيا هم بسيار قابل توجه است.اينكه من بدانم هماره پيامبر و حجت الاهى ناظر اعمال من هستند،در اعمال و رفتار خود مراقبت بيشترى خواهم نمود.از سوئى در مواقع گناه،از آن شهود،حيا خواهم نمود و از سوى ديگر در ماموريت هاى خود احساس تنهائى نخواهم نمود و از ايشان يارى خواهم خواست…