بحث بر سر تداوم هدايت الاهى بعد از پيامبر بود.همه موافق اين نظريه بودند كه خداوند هيچگاه خط هدايت خويش را از طريق حجت هاي خود قطع نمى فرمايد چه با ارسال پيامبران و چه با تعيين امامان.امير سوال كرد: آيا اين موضوع مستند قرآنى و روائى دارد يا صرفاً ادعاى ماست؟ على گفت: مگر در قرآن نخوانده ايم كه خداوند خطاب به پيامبر فرمود:اى پيامبر، تو هشدار دهنده و انذار كننده اى و براي هر قومى،رهنما و هدايت كننده اى هست(إنّما أنت منذرٌ و لكلّ قومٍ هادٍ).يعنى نمى شود خداوند براى هر قوم و گروهى،هدايت كننده و رهنما نفرستد.در آيه ديگر رساندن هدايت به مردم را خود به عهده گرفته و فرموده: “بر ماست رساندن هدايت”(إنّ علينا لَلْهدىٰ)…سليم هم گفت: اين مطلب در روايات زيادى آمده كه هيچ زمانى نبوده كه زمين از وجود رهنماى الاهى،خالى بوده باشد لذا به فرموده امام صادق(ع)حجّت و رهنماى الاهى پيش از خلق و همراه خلق و بعد از خلق، هماره بوده است(الْحُجَّةُ قَبْلَ الْخَلْقِ وَ مَعَ الْخَلْقِ وَ بَعْدَ الْخَلْقِ)…
امير گفت:اگر اينطور است پس چرا نبوت و رسالت را خاتمه بخشيد؟ على پاسخ داد:نبوت و رسالت براي ارائه شريعت است.وقتى خداوند كامل ترين شريعت يعنى اسلام را فرستاد،نبوت را هم به وجود حضرت محمد(ص)خاتمه بخشيد زيرا اين شريعت كامل،براى به سعادت رساندن انسانها تا پايان جهان،كافى است و نياز به شريعت ديگرى نيست.اما نياز بشر به حجت و رهنما براي تبيين و تشريح شريعت از قرآن و سنت پيامبر، سرجاي خود باقى است لذا خدا با تعيين امامان،اين رهنمائى را براى هميشه تداوم بخشيده است.به اصطلاح هر پيامبرى،حجت و رهنما هم هست اما هر حجتى الزاماً پيامبر نيست.امامان ما،رهنمايان مردم اند اما پيامبر و رسول نبوده اند زيرا نبوت و رسالت به وجود پيامبر اكرم(ص)خاتمه يافت و خداوند آن حضرت را به صفت “خاتم النبيين”(پايان پيامبران)در قرآن، ياد كرده است(…ولكن رسول الله و خاتم النبيين)…
امير گفت:بعضى ها گفته اند اگر امام و حجت نباشد،طومار زندگى بشر در روى زمين پيچيده خواهد شد.آيا اينطور است؟سليم گفت: بله عقلاً وقتى خدا فرموده من انسان ها را بدون رهنما نخواهم گذاشت،به معنى اين است كه اگر رهنمائى نباشد،انسانهائى هم نخواهند بود.سبط بن جوزي از علماي اهل سنت در تذكرة الخواص نقل مي كند: پيغمبر اكرم(ص) فرمود: “ستارگان امان اهل آسمانند، اگر نابود شوند اهل آسمان نيز نابود مي گردند. اهل بيت من، امان ساكنين زمين مي باشند، پس اگر اهل بيت من وجود نداشته باشند اهل زمين نيز هلاك مي گردند.”.به امام صادق(ع عرض شد: آيا زمين بدون وجود امام باقي مي ماند؟ فرمود:”اگر زمين بي امام گردد فرو خواهد رفت.”امام سجاد(ع)هم فرمود:”اگر ما روي زمين نبوديم اهلش را فرو مي برد…از روزي كه خدا آدم را آفريده تا حال هيچگاه زمين از حجتي خالي نبوده است، ولي آن حجت گاهي ظاهر و آشكار و گاهي غائب و مستور بوده است. تا قيامت نيز از حجت خالي نخواهد شد و اگر امام نباشد خدا پرستش نمي شود”…
امير گفت:آخرين سوال! گفتند:بگو.گفت: مردم چگونه از هدايت و رهنمائى امام غائب و غير آشكار بهره مى برند؟ على گفت:ابعاد هدايت معصومين،منوط به حضور جسمانى نيست.امام هدايت و رهنمائى خويش را هم از طريق نمايندگان و وكلاى خاص و عامش به مردم مى رساند و هم از طريق القاي در قلب افراد زيرا او خليفة الله است و همانگونه كه خدا مقلب القلوب است،حجت او هم مى تواند مطلبى را در قلب ها القاء نمايد،گاهى هم هدايت را حضورى براي افراد خاصى انجام مى دهد.در روايات ما نوع هدايت امام غائب را به نور افشانى و ثمر بخشى خورشيد از وراى ابرها تشبيه كرده اند و فرموده اند:مردم از امام در عصر غيبت،همانگونه بهره مى برند كه از خورشيد در وقتى كه ابرها روى آن مهر تابان را پوشانده باشند…!