اولين بار اين موضوع را در مجلس روضه فاطميه شنيد:اين بود اجر رسالت پيامبر؟اين بود پاداش كسى كه آنها را از كفر و شرك و نفاق و جهل و تفرق و دشمنى رهانيد و به چشمه سار توحيد و ايمان و برادرى رساند؟مگر نفرمود :از شما پاداشى براى رسالتم درخواست نمى كنم جز مودت با نزديكانم(لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَی)؟آيا دختر پيامبراز نزديكان او نبود؟چرا او را آزردند؟آيا نشنيده بودند:فاطمه(س)شادى قلب من و پاره جگر من است؛هركس او را بيازارد،مرا آزرده و هركس مرا بيازارد،خدا را آزرده است…؟ در ماجراي شهادت حضرت امير (ع) در محراب، تيرباران كردن جنازه حضرت مجتبى در هنگام دفن كنار پيامبر و شهادت سيدالشهداء و فرزندان و اصحابش در كربلا هم همين سوال تكرار شد:آيا اين امور مصداق مودت با خاندان پيامبر بود يا مصداق عداوت و دشمنى؟!اگر پيامبر مى فرمود با خاندان من دشمنى و جنگ كنيد،همين كار را انجام نمى دادند كه دادند…؟!
بعدها موضوع اجر رسالت را دنبال كرد و دانست پیامبراكرم(ص) از مردم درخواست مزد مادی براى رسالت نداشت؛ ولی چند بار از طرف خداوند، مأمور شد تا مزد معنوی را ـ که به نفع خود مردم است -از آنها تقاضا کند (قُلْ مَا سَأَلْتُکم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکم). این مزد معنوی نیز در دو تعبیر آمده است. یک بار می فرماید: من هیچ مزدی نمی خواهم؛ جز آنکه هر که بخواهد راه خدا را انتخاب کند: «الاّ من شاء ان یتّخذ الی ربّه سبیلا» و یک بار هم در آیه مورد بحث می فرماید: «لا اسئلکم علیه اجرا اِلاّ المودّة فی القربی». بنابراین، مزد رسالت دو چیز است: یکی انتخاب راه خدا و دیگری مودّت قربی و اهل بیت پیامبر.پیامبر از طرف خداوند، یک بار مأمور می شود که به مردم بگوید: «مزد من، تنها، انتخاب راه خداست» و بار دیگر مأمور می شود که بگوید: «مزد من، فقط، مودّت قربی است.» پس در واقع باید این دو درخواست یکی باشد. یعنی راه خدا همان مودّت قربی است…
با خود گفت:اگر نبود جز همين آيه مودت قربىٰ، حجت بر ما تمام بود كه تا قيامت بايد مسلمانان بخاطر حقى كه پيامبر بر آنها دارد با خاندان و ذريه او ،مودت داشته باشند.نشانه اين مودت هم اطاعت است.نمى شود كسى را دوست بداريد اما از او اطاعت نكنيد. از كسى هم بايد اطاعت كرد كه در رتبه معصوم باشد و اطاعت از او ،اطاعت از خدا و پيامبر محسوب شود.آيا مصداق اين مودت و اطاعت،جز امامان معصوم، كس ديگرى مى تواند باشد؟ امروز هم بايد به همه ذريه پيامبر،يعنى حضرات امامان و نيز در اين زمان حضرت مهدى ارواحنا فداه ،مودت داشته باشيم تا به آيه كريمه مودت قربىٰ عمل كرده و اجر رسالت را أدا كرده باشيم.هيچ فرقه اى از اسلام را نمى شناسيم كه توانسته باشد گناهى براى امامان ما ثابت كرده يا استادى براى آنها ذكر نموده باشد، لذا آنان معصوم اند و درس ناخوانده در مكاتب بشرى و مودت و اطاعت آنها واجب است كه اين مودت و اطاعت،اجر رسالت پيامبر به شمار است(قُل لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَی)…
تصميم گرفت با اين عبارات ،تحقيق خود را به انجام و فرجام برساند:پيامبرى،لطفى الاهى است براى آنكه انسان به بالاترين كمال خود نائل آيد.بالاترين كمال هم در سايه پيروى از پيامبر خدا حاصل مى شود كه از هر نظر اسوه و نمونه است؛تكميل اين فرايند هم با مودت خاندان معصوم پيامبر (ص) به دست مى آيد.مصداق تمام و كمال قرباي پيامبر(ص)،همان خط امامت و امامان اثنى عشر است كه راه پيامبر و وحى را تبيين و تفسير كرده اند و امروز اين خط ،به آخرين آنان يعنى حضرت بقية الله،مهدى منتظر سلام الله عليه رسيده است كه همنام و هم كنيه رسول الله است و شبيه ترين بدو خَلقاً و خُلقاً.مودت و اطاعت آن عزيز را به منظور اداى اجر رسالت جدّ بزرگوارش بر جان مى نهيم و به آن افتخار مى كنيم و بر اين نعمت خدا را سپاس مى گوئيم كه :وَ آخر دعوانا أن الحمد لله ربّ العالمين…