گفتم:از آخرين امام بگو! گفت:دوازدهمين راهنما و امام معصوم ما حضرت مهدى،محمد بن الحسن العسكرى(ع) در نيمه شعبان سال ٢٥٥در سامرا از مادرى به نام نرجس خاتون به طور مخفيانه متولد شد زيرا جاسوسان حكومت مترصد تولد او بودند تا او را ازبين ببرند.او همان موعودى است كه به تصريح قرآن و روايات، عمرى دراز و غيبتى طولانى داشته سرانجام به اراده الهی ظهور و قیام میکند و بساط ظلم را ريشه كن و به عدل و داد بر جهان حکومت خواهد کرد.هنگام خواندن نماز بر پيكر پدر،همه ديدند كه آن امام نورانى،در سن پنج سالگى پيش آمد و عمويش جعفر را كنار زد زيرا امام بايد بر امام نماز گزارد. پس از آن به همان دلائل از انظار غائب گشت و در طول ٦٩ سال (كه غيبت صغرى ناميده شد) از طريق چهار وكيل خاص، با شيعيان در ارتباط بود و نامه ها و توقيعات امام از طريق ايشان به آنان مى رسيد.برخی از القاب ايشان چنین است: احمد، ابوالقاسم، اباصالح، بقیة الله، خاتم الاوصیاء، خاتم الائمه، خلیفة الله، صاحب الزمان، صاحب الامر، قائم، منتقم، مهدی،موعود، منتظر، مضطر، وارث….
گفتم:به عمر طولانى امام تاكيد شده است؟گفت: آرى و براى رفع استبعاد از عمر طولانى امام،به قدرت الاهى در اعطاى عمر زياد به پيامبرانى چون نوح كه به تصريح قرآن فقط ٩٥٠سال قبل از طوفان زندگى فرمود اشاره فرموده اند.از جمله از امام سجاد(ع) نقل شده است: قائم ما سنتهایی از پیامبران دارد… سنت او از آدم و نوح، طول عمر است…امام صادق(ع) نیز امام زمان را به ابراهيم(ع) تشبیه کرده که صد و بیست سال عمر کرد ولی همچون جوانی سی ساله بود.از امام حسن مجتبىٰ(ع) نیز نقل شده است که خداوند عُمر نُهمین فرزند برادرم حسين را طولانی میکند سپس با قدرت خود او را در صورت جوانی با سنّ کمتر از چهل سال، ظاهر میگرداند.محل قيام آن حضرت مكه خواهد بود كه هنگامى كه اذن ظهور يابد،پشت به كعبه خواهد زد و فرمايد:اى جهانيان؛من همان ذخيره الاهى هستم كه به آن وعده داده شده ايد.سپس يارانش از سراسر جهان به سويش گرد آمده قيام آغاز مى شود…
گفتم:همه پيروان اديان الاهى به او باورمندند؟ گفت:بشارت به ظهور موعود الاهى در كتب مقدسه انبياى گذشته وجود داشته و كتاب هائى چون “بشارات عهدين” اين بشارات را گرد آورده اند.در قرآن كريم نيز آمده است:همانا و در حقیقت، در كتاب زبور داوود پس از تورات نوشتیم كه زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد( وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یرِثُهَا عِبَادِی الصَّالِحُونَ) و در مورد حتمى بودن اين نويد هم فرموده:او كسی است كه پیامبرش را با هدایت و دین حق، فرستاد تا آن را بر هر چه دین است پیروز گرداند(هُوَ الَّذی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دینِ الْحَقِّ لِیظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ كُلِّه)و نيز:همانا اراده كرديم بر كسانی كه در آن سرزمین فرو دست شده بودند منّت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم] قرار دهيم و ایشان را وارثان زمين گردانيم(وَنُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ)…علامه مجلسی در جلد ۵۱ بحارالانوار، ۷۷ آیه قرآن را كه در روايات به موضوع قيام جهانى امام مهدى عليه السلام تأويل شده آورده و كتابهاى خاصى نيز در اين موضوع موجود است…
گفتم:چگونه از امام بهره بريم؟گفت:امام خليفه خدا در زمين است و بركاتش چون نور خورشيد بر همگان مى تابد اگرچه پشت ابر غيبت قرارگرفته باشد.در طول اين دوازده قرن،امام هم در زميينه هاى هدايتى و هم تكوينى مردم را امامت فرموده اند.سخنان،توقيعات،معارف،ادعيه و زيارات صاده از ناحيه ايشان،راهنماى حيات فردى و اجتماعى منتظران بوده است.گوشه اى از اين معارف در جلد چهارم مجموعه مرزبانى مهدوى با عنوان معارف مهدوى از همين قلم گردآمده است.خورشيد وجود امام نور افشانى كرده و خواهد كرد و منوط به ديده شدن او نيست.غيبت امام فقط به اين معناست كه با چشم ما ديده نمى شود يا ديده مى شود اما شناخته نمى گردد(يرونه و لا يعرفونه).خود امام در نامه اى خطاب به محمدبن ابراهيم بن مهزيار فرمودند:…خداوند عزوجل از زمان آدم تا زمان ابومحمد امام پیشین برای شما پناهگاههایی قرار داد تا به آنها پناه برید و پرچمهایی که به وسیله آنها هدایت شوید.و هر گاه پرچمی پنهان شد پرچمی دیگر آشکار گردید و هر گاه ستارهای غروب کرد ستارهای دیگر دمید. وقتی خداوند او [امام پیشین] را نزد خود برد آيا گمان کردید که خداوند عزوجل سبب میان خود و آفریدگانش را قطع کرده است؟ هرگز چنین نبوده و تا روز قیامت چنین نخواهد بود. ای محمد بن ابراهیم نسبت به امری که بخاطر آن (به عراق) آمدهای دچار شک نشو که خداوند عزوجل زمین را از حجت خالی نمیگذارد…