گفتم:بعد از آن دوران چه شد؟گفت:..پس از پايان غيبت صغرى بسال ٣٢٩، غيبت بزرگ آغاز شد و تا كنون ادامه دارد.گفتم:غيبت واقعاً به چه معناست؟ گفت: غيبت امام در نگاه شيعيان فقط غيبت جسمانى است نه غيبت روحانى؛ امام ، ظهور ندارد ولى حضور دارد. غيبت ، فقط به معناى آن است كه چشم ها امام را نمى بينند يا مى بينند و نمى شناسند نه اينكه حضور نداشته باشد.حجت خدا، خليفه خداست و خليفه خدا،به اذن الاهى، مى تواند همه جا حضور الاهى داشته باشد…مردم در اين دوران از هدايت امام بهره مندند چنانكه از نور و گرماى خورشيد بهره مى برند اگر چه ابرها چهره خورشيد را پوشانده باشند!در طول دوازده قرن غيبت كبرى،مردم بدون اينكه ببينند و بدانند، از بركات دعا و هدايت امام بهره مند بوده و هستند.گفتم:وقتى امام،نمايندگانى و سفيران مشخصى تعيين نفرمودند، مردم به چه كسانى مراجعه كنند؟گفت:خودشان فرمودند:به راويان حديث ما مراجعه كنند و از آنها بخواهند ديدگاه ما را برايشان بيان كنند. گفتم :يعنى به عالمان ؟ گفت:آرى به عالمان واقعى دين ،محدثين و فقهاى با تقوى و مرزبان دين كه آشنا با روايات اهل البيت(ع) هستند،مراجعه نمايند…ضمنا مردم زمان غيبت به چنان رشد عقلی و ایمانی رسيده اند كه غيبت براى ايشان به منزله ظهور است. يعنى وقتى وظيفه خود را بشناسند به آن عمل مى كنند و خود را در منظر امام حس مى كنند...
گفتم:دلائل غيبت جسمانى امام در نگاه عالمان چيست؟گفت: آزمون مؤمنان برای ثابت قدم ماندن بر اعتقاد به امام غایب ،؛مجبور نبودن امام به بیعت با حکام ظالم ؛حفاظت از جان امام؛ دوری از سلطه حکام زمان و همچنین دلیل پنهانی ديگرى که تا ظهور امام معلوم نخواهد شد.گفتم:مى شود از طول غيبت كاست؟گفت:آرى.امام صادق فرمود:” هنگامی که عذاب بر بنی اسرائیل طولانی شد، به درگاه خدا چهل روز ناله و گریه کردند آنگاه خداوند به موسی و هارون وحی کرد و امر نمود که آنها را از فرعون نجات دهند پس ١٧٠ سال باقیمانده از ٤٠٠ سال عذاب مقدر را بر آنان بخشید. ایشان فرمود: شما شیعیان اگر همان کاری را بکنید که بنی اسرائیل کردند خدا حتماً فرج ما را می رساند. اما اگر چنین نکنید، این امر تا پایانش ادامه خواهد داشت.”اين به اين معنى است كه دعا مى تواند از دوران غيبت بكاهد.چنانكه خود امام فرمود:براى تعجيل در فرج بسيار دعا كنيد كه در آن گشايش براى شماست…
گفتم:مى شود توفيق ديدار امام براى كسانى ميسر شود؟گفت:آرى اما نه به اراده خودشان بلكه به اراده امام.يعنى اگر امام بخواهند آنها را به فيض ديدار خود سعادتمند مى كنند نه اينكه كسى بتواند هر وقت خواست خدمت امام برسد.لذا هركس چنين ادعا كند كه هروقت بخواهم مى توانم امام را مشاهده كنم،دروغگو و لاف زن است. تشرف به محضر امام (از نوع اول )براى بعضى بزرگان و نيز مردم عادى واقع شده كه در كتابهائى نقل شده كه حاوى نكات جالبى است.گفتم در مورد علائم ظهور نظر شما چيست؟گفت:علائم ظهور حتى علائم حتمى ،همگى بداپذيرند يعنى در اختيار خداست كه بدون وقوع آنها،ظهور امام را جلو بيندازد.اين است در حديث آمده است:هر صبح و شام متوقع ظهور صاحب خود(حضرت مهدى عليه السلام)باش(توقع امر صاحبك ليلك و نهارك) و نيز فرمودند: خداوند امر (ظهور امام)را يك شبه اصلاح خواهد فرمود(يصلح الله امره في ليلة)…
گفتم:چه كنيم كه مورد توجه آن حضرت واقع شويم؟گفت: يكى از بزرگان كه كتابش”مكيال المكارم” را به توصيه امام نوشته است،اين آداب را براى مشتاقان آن حضرت ذكر نموده تا بيشتر مورد توجه امام بوده و موجب خرسنديش شوند:شناخت بهتر امام زمان از طريق مطالعه كتب مهدوى؛ خدمتگزارى آستان مهدوى و دفاع و مرزبانى از حريم مهدويت در برابر مخالفان و معاندان و منكران ؛پیروی از اخلاق و رفتار امام ؛یاد كرد امام در اوقات مختلف؛، برگزاری و شرکت در مجالس بزرگداشت یاد او و سایر معصومان؛رعایت ادب به هنگام یاد او؛شوق زیارت امام؛انتظار فرج ؛تصمیم قلبی برای یاری امام در زمان غیبت و ظهور؛یاری کردن سایر شیعیان؛مقابله با ظالمان و اهل باطل؛دعا کردن برای امام؛صبر بر شرایط غیبت؛تعیین نکردن وقت ظهور؛انجام زیارت به نیابت از وى؛ صدقه دادن برای سلامتی امام؛توجه و توسل به امام در مکانها و زمانهای ویژه؛ خواندن دعاها و زیارتهای مخصوص امام زمان عليه السلام…