به استاد گفتم:دوست داشتم در مورد انتظار فرج بيشتر بدانم.گفت: بايد بدانى يكى از شاخص هاى ايمان به خدا، انتظار فرج به معناى مايوس نبودن از تغيير مشكلات موجود و اميد داشتن به تقدير شرايط مطلوب و بهبود اوضاع و گشايش در امور نابسامان است تا آنجا كه قرآن،اين مأيوسان را گمراه و كافر خوانده است.بر اساس اين اصل، هماره بايد به فضل و اقتدار الاهى براى تغيير امور نامطلوب و تقدير امورمطلوب،اميدوار بود.يكى از مهم ترين نمونه هاى اين موضوع، انتظار فرج در آخرالزمان با اتمام سختى ها و ستم ها و تحقق آينده اى روشن توسط دولت حقّه امام زمان(ع) است.از اين انتظار در روايات با عباراتى چون «اَلْمُنتظَرُ لِأمْرِنا»، «مُنتظِرٌ لِهذا الاَمر»، «اِنْتِظارُ قائِمِنا»، «تَوَقُّعُ الْفَرَج»، «اَلمُنتظِرینَ لِظُهورِهِ»، «مُنْتظِرونَ لِدَوْلَةِ الْحَق» و «اَلمُنتظِرُ لِلّثانی عَشَر» یاد شده و براى اين منتظران توسط پيامبراكرم(ص) پاداش هاى سترگى چون ثواب مجاهدان جنگ بدر يا بالاتر از آنان،نويد داده شده است….
انتظار فرج تنها يك اميد و آرزو نيست بلكه به دنبال آن،عمل و اقدام همراه است. نمى شود كسى در آرزوى استقرار كامل و همه جانبه ارزش هاى انسانى باشد اما در عمل به تحقق آن كمك نكند؛نمى شود آرمان كسى ايجاد صلح و عدالت و پيروزى حق بر باطل باشد ولى گامى در اين جهت برندارد؛پذيرفته نيست كسى شعار عدالت بدهد ولى سياهى لشكر ستمكاران باشد؛اين است كه گفته اند:خلقى كه در انتظار مصلح است،خود بايد صالح باشد؛كسى كه چشم به راه و منتظر ظهور و فرج امام مهدى عليه السلام است،بايد ببيند آن مصلح جهانى از او در عصر غيبت چه انتظارى دارد؛امام به عنوان راهنما و حجت الاهى،گمراه شدن مردم توسط اضلالات شياطين گوناگون را برنمى تابد؛نبايد شاهدخروج اهالى قبله از دارالايمان اسلام بود و ساكت نشست و اقدامى نكرد؛نبايد گذاشت جوانان طعمه تبليغات فرقه هاى ضاله شوند و باورهاي اصيل خود را ترك كنند و به دامن كفر و شرك و نفاق در غلطند.اين با روح انتظار سازگار نيست؛مفهوم سلبى انتظار مبارزه با انحرافات و مفهوم ايجابى آن ايجاد جامعه صالح و آماده براى نصرت امام است،منتظر بايد به نداى “هل من ناصر”امام زمانش،لبيك گويد…
گفتم:فقط شيعيان منتظر او هستند؟گفت:نه،پيامبر نويد ظهور او را داده و همه مسلمانان منتظر او هستند؛ نه تنها اهالى قبله بلكه همه انبیا، اوصیا و اولیای الاهی منتظر تحقق عدالت به دست موعود الاهى هستند زيرا همه آنها هدف شان این بوده است که عدل و داد را در جهان بگسترانند و جامعه توحیدی جهانی ایجاد کنند و در راه اين آرمان هم، تلاش كرده اند و از منتظران فرج بوده اند.هر باورمند به انبياء،منتظر فرج بوده و هست.هنگامی که یکی از یاران امام صادق (ع) به آن حضرت عرض کرد: چرا ما امروز آرزو داشته باشیم که در زمان ظهور حضرت قائم (ع) از اصحاب آن حضرت باشیم و حال آن که ما امروز امامت شما را درک کرده ایم؟ امام در پاسخ فرمود: “سبحان الله! آیا دوست ندارید که خداوند عزیز و جلیل حق را آشکار سازد و عدالت را در بلاد اظهار کند و حال عموم مردم را بهبود بخشد و بین دل های گوناگون الفت ایجاد کند و خدا در روی زمین معصیت نشود و حدود الاهی پیاده گردد و حق به حق دار برسد؟!”خود امام صادق(ع)در روايت شگفتى فرمودند:“اگر من آن زمان را درک کنم خود را در تمام عمر، برای خدمت او آماده می کنم…”
گفتم:آيا خود امام هم منتظر است؟ گفت:البته كه منتظر است؛ چنانكه دانستى انتظار فرج از برترين عبادتهاست و نمى شود حجت خدا از اين عبادت محروم باشد.آن ولىّ خدا منتظر اذن الاهى است تا ماموريتش را براى نجات جهان آغاز كند؛آن عزيز براى تحقق فرج خويش،هماره دعا مى كند و از ياران و منتظران خويش هم خواسته است براى تعجيل فرج بسيار دعا كنند؛وقتى همه دعا كنند و نشان دهند كه تشنه و آماده ظهور موعود هستند،خدا هم موعد ظهور را پيش خواهد انداخت چنانكه در مورد ظهور موسى اين اتفاق افتاد.قرار نيست براى ايجاد حكومت عدل در جهان،حمام خون راه بيفتد،بايد مردم آماده شوند و بخواهند.انتظار حقيقى نتيجه بخش است و ظهور را تسريع مى كند.شايسته است دعاى فرج از زبان منتظران بسيار شنيده شود چه در نمازها،دعاها،زيارت ها و يا حالات ديگر كه در مظانّ استجابت دعا قرار مى گيرند…