حميد كه از خانواده ايثارگران بود براى ما از ايثار گفت:ايثار را مى توان از زيباترين واژه هاى حماسى،اخلاقى و معنوى دانست كه نمايشى از زيباترين جلوه ها و ابعاد روح انسانى است زيرا يك فرد در حاليكه خود سزاور به يك چيز است اما از حق خويش مى گذرد و ديگران را بر خود مقدم مى دارد و به اصطلاح خود را فداى ديگران مى نمايد و اين كار را هم خالصانه براى خدا انجام مى دهد.قرآن ايثارگران را اينگونه مى ستايد:در حاليكه خود به چيزى نيازمند هستند ديگران را بر خويش مقدم مى دارند[و ايثار مى كنند](وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ١)؛سپس نماد و نمونه اى از اين ايثار را در خانواده آل الله مى ستايد كه سه روز غذاى افطار خود را به نيازمندان مى بخشند و مى گويند:اين ايثار را براى خدا كردند و انتظار هيچ پاداشى از آنان ندارند(إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا ٢). از مصاديق والاى ايثار،رزمندگان،شهيدان،جانبازان،اسيران و خانواده هاى آنانند كه دارائى خويش را تقديم نمودند تا راه خدا و سعادت مردم تأمين شود…
گفتم:اگر چه واژه ايثارگر امروز به حق براى شهید، مفقودالاثر، جانباز، اسیر، آزاده و رزمنده اطلاق مى شود كه با تمام قوا در صحنه رادمردی و دفاع از ارزشها و ميهن و آئين تا پاى جان ایستادگى نمودند، ولى چنانكه گفتى معنايش عام تر و فراتر است و هرنوع از خودگذشتگى و مقدم داشتن ديگران بر خود را شامل مى شود؛ گفت: آرى، امام صادق(ع) به أبان بن تغلب كه اصرار داشت حق مومن بر مومن را بداند فرمود : “اى ابان! [از حقوق مؤمن بر مؤمن ، آن است كه ]دارايى ات را با او به دو نيم ، قسمت كنى . سپس به من نگريست و چون حالت شگفتى مرا ديد فرمود : مگر نمى دانى كه خداوند عزّ و جلّ از ايثارگران ، ياد كرده است؟ گفتم: چرا، فدايت شوم. فرمود:”هر گاه دارايى ات را با برادر مؤمنت قسمت كنى و نيمى را به او بدهى ، هنوز ايثار نكرده اى ؛ بلكه تو و او يكسانيد؛آنگاه ايثار مى كنى كه از نيم ديگر هم به او بدهى!”٣؛و امير مومنان(ع) فرمود: هركه ايثار كند ،سزامند و شايسته نام فضيلت است(مَن آثَرَ عَلى نَفسِهِ استَحَقَّ اسمَ الفَضيلَةِ)٤و نيز “ايثار، اوج نيكوكاري و عالى ترين مكارم است”(الايثار غاية الاحسان و أعلى المكارم ٥)…
گفتم: ايثار و جهاد ؛در آئين ما بسيار گرامى است؛گفت:آرى و معيارى است براى سنجش اخلاص ها و فداكارى ها در راه دين و ايمان. ايثارگري هاي پيامبر عظيم الشأن اسلام(ص) و ياران باوفايش در ميادين جهاد و دفاع، ايثارگري هاي امير مومنان(ع)و صبر ٢٥ ساله اش و فداكارى يكان يكان از پيشوايان ما بويژه حضرت سيدالشهداء(ع) و حضرت عباس(ع) در نهضت عاشورا، از نمونه هاي ايثار و جهاد هستند و خداوند در قرآن از منزلت ايثار و جهاد خبر مي دهد٦. از خودگذشتگي، ايثارها و نثارهايي كه مسلمين در جنگ هاي صدر اسلام از خود نشان مي دادند، همگي برخاسته از تنبه و توجه آنان به جايگاه ويژه جهاد و ايثار بوده است؛شهادت، يكي از جلوه هاي با شكوه ايثار است كه در فرهنگ اسلامي جايگاه رفيعي دارد و همواره در طول تاريخ، بستر صعود و تعالي انسان هاي بزرگي را فراهم كرده و اين مرگ پر افتخار، آرزوي ديرينه هر مؤمن راستين و پلكان شهود هر مومن مخلصي است….
گفتم:اين انتخاب خود بزرگ ترين رسالت هر انسان مومن است؛او تاييد كرد و ادامه داد:ايثارگران يعنى آنان كه راه ايثار را برگزيدند و حيات و زندگى و امكانات و آرزوهاى خود را در طبق اخلاص نهاده و به خدا و جامعه تقديم كردند و مى كنند،بهترين رسالت ها را ايفا كرده و مى كنند.خانواده هاى آنان نيز كه بار اين ايثار را تحمل مى كنند خود ايثارگرانى بزرگوارند كه همه ما بايد قدرشان را ارج نهيم.هركس آنچه دارد هر چقدر هم كوچك باشد بايد در راه آرمان و آئينش ايثار نموده و رضايت خدا و پيشواى الاهى را به دست آورد.ياران سيدالشهداء (ع)ايثارگرانه به ميدان شتافتند و از امام و آئين خويش دفاع نمودند.قمر منير بنى هاشم حضرت ابوالفضائل وقتى دشمن ناجوانمردانه دستش را قطع نمود،فرمود :اگر دستم را قطع كنيد هرگز دست از حمايت امامم و آئينم برنخواهم داشت(و الله ان قطعتموا يمينى/إنى احامى أبداً عن دينى/و عن امام صادق اليقينى/نجل النبى المصطفى الامينى)؛و چنين است حال همه منتظران مقام شامخ مهدوى وارث سيدالشهداء در اين روزگار…
———————-
١.سوره حشر،آيه ٩
٢.سوره دهر،آيه٩.
٣.الكافي : ۲ / ۱۷۲ / ۸ .
٤.غررالحكم،ح ٨٨٤٥؛عيون الحكم و المواعظ : ۴۳۵ / ۷۵۲۲ .
٥.غررالحكم،ج١،ص٢١٥و٢٢٧.
٦.سوره نساء،آيه ٩٥.