بهترين آفريده شده ها يا بهترين مخلوقات ،ترجمه اى است براى “خيرالبريّه” كه در آیه “خیر البریه” در سوره بيّنه آمده و از آيات مورد استناد در بحث امامت است: “همانا كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، آنان بهترين آفريدگانند”(إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَـٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ)١. بر اساس روايات از پيامبراكرم(ص) اين آيه به جایگاه معنوی علی بن ابی طالب(ع) و شیعیان آن حضرت اشاره دارد.ابن عباس گويد:هنگامی که این آیه نازل شد پیامبر اکرم(ص) خطاب به حضرت علی (ع) فرمود:”یا علی! منظور از خیرالبریّه، تو و شیعیانت هستید. تو و شیعیانت روز قیامت در حالی که شما از خدا خشنود و خدا از شما خشنود است، می‌آیید…”( هو أنت و شیعتک؛ تأتی أنت و شیعتک یوم القیامة راضین مرضیین)٢.وصف اميرمومنان(ع) و شيعيان او به عنوان “بهترين آفريدگان”، نشان از درستى جايگاه امامت و پيشوائى ايشان است كه پويندگان راه امامتش،چنين زيبا توصيف شده اند…
روایات فراوانی که در کتاب های مهم حدیثی اهل سنت و شیعه آمده ،ترديدى باقى نمى گذارد كه مصداق خيرالبريه به علی(ع) و شیعیان او تفسیر شده است.حاكم حسكانی نیشابوری از دانشمندان معروف اهل سنت بیش از بیست روایت را در كتاب شواهد التنزیل با اسناد مختلف نقل میكند. سند برخی از این روایات به ابن عباس،ابو برزه، و جابر بن عبدالله انصارى می‌رسد٣ كه از آن ميان نقل ابن عباس در بالا آمد. تفاسير شيعى نيز به آن پرداخته٤ و آن را از مويّدات راه و طريق تشيع بر شمرده اند و اينكه نام شيعه از زبان پيامبر(ص) صادر شده و قدمتش به زمان آن حضرت باز مى گردد(يا على! أنت و شيعتك خيرالبريه) و اين موضوع بطلان همه ادعاهائى كه شكل گيرى تشيع را به اشخاص مجعول چون عبدالله بن سبا يا به قرن ها بعد به دست برخى از حكومت ها منتسب نموده اند،آشكار مى سازد و نشان مى دهد خود پيامبر(ص)اين واژه را براي پيروان امامت على(ع) به كار برده اند…
سيوطى نيز در تفسير خود از قول جابربن عبدالله انصارى نقل مى كند كه :نزد پيامبر(ص)نشسته بوديم كه على(ع) پيش آمد. پيامبر فرمود:سوگند به كسى كه جانم در دست اوست،اين شخص و شيعه اش رستگاران روز قيامت اند و پس از آن اين آيه نازل شد(إنّ الذين آمنوا و عملواالصالحات اولئك هم خيرالبريّه).از آن روز به بعد،هرگاه اصحاب پيامبر، على (ع)را مى ديدند كه مى آيد مى گفتند:جاء خيرالبريّه يعنى بهترين آفريدگان و بندگان آمد٥! ؛ سيوطى همچنين از ابن مردويه از قول خود على(ع)نقل مى نمايد كه:پيامبر خدا به من فرمود:آيا اين سخن خدا را نشنيده اى كه(آنها كه ايمان آوردند و نيكى ها را انجام دادند،بهترين بندگان اند)؟ منظور،تو و شيعيان توست.هم من و هم شما بر حوض وارد مى شويد و آنگاه كه همه امت ها براي محاسبه حاضر شوند،شما در حالى فراخوانده مى شويد كه صورت هايتان درخشنده و نورانى است”٦…
ابن حجر نيز از پيامبر اكرم(ص) نقل مى كند كه پس از نزول اين آيه ،آن حضرت خطاب به على(ع) فرمودند: منظور(از خيرالبريه)تو و شيعه توست. تو با پيروانت در قيامت خشنود و مورد رضايت خدا مى آئى و دشمن تو هم مى آيد در حالى كه ناراحت و گرفتار تنگناست( هو انت و شيعتك،تأتى أنت و شيعتك يوم القيامة راضين مرضيين و يأتى عدوّك غضاباً مقمحين)٧.شبلنجى نيز مصداق خيرالبريه را على (ع) دانسته و رواياتش را آورده است٨…
با اين تاكيدات كه در روايات خيرالبريّه ديديم،آيا ريسك نكرده است كسى كه راه على(ع)و فرزندانش را رها كند و زمام فرد ديگرى را بگيرد و به دنبال غير برود؟ ديديم كه كسانى،خيرالبريه را رها كردند و پيروى غير كردند و دچار شرّالبريّه ها چون معاويه و يزيد و منصور دوانيقى ها شدند.وقتى معيار و ميزان حق،على(ع)است(علىٌّ مع الحق و الحق مع على يدور حيث دار)،چرا پيروى از او نكنيم و شيعه على(ع)نباشيم كه پيامبر(ص)شيعه او را خيرالبريه خوانده و وعده ملاقات كنار حوض در فردوس برين داده است؟!
——————-
١.بينه/٧.
٢.حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۵۸.
٣.همان.ص٣٥٨،٣٥٩،٣٦٢ و سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص۳۷۹ و ج١٠،ص٧٩٥.
٤.از تفاسير متأخّر: طباطبایی، المیزان، ج۲۰، ص۳۴۱؛مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۲۷، ص۲۰۹.
٥.سيوطى،الدّر المنثور،ذيل آيه ٧سوره بيّنه.
٦.همان.
٧.الصواعق المحرقة،ص٩٦.
٨.نورالابصار،ص٧٠و١٠١.