گر رخ دوست همان قبله بود/ ما به دنبال وصال چه كَسيم؟!
وقتي سخن به حماسه مي رسد، قلم به خروش مي آيد و واژگان حماسي به صف مي شوند و به رسم ادب به احترام مي ايستند و همه چكامه هاي حماسي تعظيم مي كنند و شعر حماسي به قدوم تو بوسه مي زند كه روح حماسه توئى اي حماسي ترين آيت كلام خدا كه با شكوه ترين حماسه را رقم خواهى زد:و من قتل مظلوماً فقد جعلنا لوليه سلطانا ،اي سلطان حقيقي وجود ،اي ولي دم سالار شهيدان تاريخ،اي ذخيره الاهى، يا بقية الله ،فرازمند ترين حماسه تاريخ را كي رقم خواهى زد؟ رايت پيروزت ،كي بر بام كعبه قرار خواهد گرفت؟ نداي يا لثارات الحسين را كي خواهيم شنيد؛ پرچم خونرنگ را كي از قبة الحسين بر خواهى داشت؟كي لبخند بر چهره مادر خواهى نشاند؛؟كي زمين را از لوث تبهكاران پاك خواهى كرد؟ كي عدالت و داد را به جاي ستم و بيداد خواهى نهاد؟ كي اذان علوي را از مأذنه هاي جهان خواهيم شنيد؟كي بساط دين فروشان جمع خواهد شد؟ كي تقوي بر فراز و فساد بر فرود خواهد نشست؟كي مومنان عزيز و منافقان ذليل خواهند شد؟ اي روح حماسه ،حماسه ات را چشم براهيم…
چون به دنيا امديم ما را كرامت شما گفتند و به مجالس شما بردند و نام تو بر زبانمان نشاندند؛ گفتند سرباز شما نه خادم شما باشيم تا فرشتگان بر حالمان غبطه خورند ؛چنين باد كه شما بپذيري تا از اين افتخار سر بر افلاك بسائيم و بر جهانيان فخر فروشيم؛اي فرمانرواي هستي ، چنان تگرگ خواهيم شد و چون سجيل ابابيل بر دشمنان شما فرود خواهيم آمد،مباد زبان ناپاكي كه نام شما به سخره برد،امامت شما منكر شود، مقام شما را اذعان نكند و ما بشنويم و ساكت باشيم؛مباد باشيم و مخالفانتان آسوده خاطر ،اباطيل نشر دهند و شبهه پراكنند و ما در لباس مدافع بر آنان نتازيم؛مباد باشيم و از رمه ولائيان ،گرگ ها بره ربايند و ما آنها را نرانيم و گرفتار شدگان را نرهانيم ؛مباد معالم دين مهجور و مدارس ايمان تعطيل و منابر نور،متروك ماند و ما سكوت گزينيم؛چنين مباد كه ما را چنين رسمي نبوده و نخواهد بود…
در فضاي مجازي شعر حماسى مي جستم،به شعري رسيدم و با آن مأنوس شدم و چند بيتى بر آن افزودم و آن را مناسب حال خود دانستم و از سوي گوينده اش و خويشتن تقديم شما كردم:
ما گرفتار هوا و هوسیم / همه خو کرده به دام و قفسیم/ گر رخ دوست همان قبله بُوَد / ما به دنبالِ وصال چه کسیم؟/این همه بند، که بر پا زده ایم / ره نپوییم و به جایى نرسیم/ عمر، گر طول کشد همچون نوح / دور باشد که به یاران برسیم/ ياد ياران سفر كرده خوش است/ حيف باشد كه به آنها نرسيم/موج بودند و به دریا رفتند / ما همه مانده به ساحل چو خسیم/ عشق آن بود، که آنها گفتند /نه چو ماها كه اسیر هوسیم/ روز و شب گر به دعا مشغوليم/ما در انديشه فريادرسيم/گر بخواهند زما نام و نشان/ تو بگو ياور آن داد رسيم…