مى گفت : دوست دارم پاي صحبت كسانى بنشينم كه حرفشان را بفهمم.نمى توانم با اساتيد و سخنرانان و نويسندگانى كه بيانشان دشوار و مبهم و پيچيده است ،ارتباط برقرار كنم.از من پرسيد:به نظر شما، آيا درست است ادبيات دينى ما، در بحث هاي كاربردى چون خدا و نبوت و عدل و …آنقدر پيچيده در الفاظ و عبارات تخصصي باشد كه مردم چيزي نفهمند؟مطالبى كه به اسم مطالب فلسفى مطرح مى شود را چند درصد مردم مى فهمند؟ همه ما عقل داريم و با همين عقل فطري مشكل ترين مسائل خانوادگى و اجتماعى و ملى و بين المللى را تجزيه و تحليل مي كنيم و مى فهميم چرا بايد براي فهم دين به ادبياتى مغلق و پيچيده و بيانات و اصطلاحات شبه فلسفى يا فلسفى كه مردم عموماً نمى فهمند روى آوريم؟گفتم :با شما كاملاً موافقم.زبان و بيان ،براى ارتباط است…
خداوند پيامبران را نه فقط براي عده اى اهل فن و متخصص بلكه براي همه مردم فرستاده ،همه مردم بايد پيام وحي را بفهمند تا به آن ايمان قلبى پيدا كنند و بتوانند از آن باور قلبي دفاع كنند.اگر اين پيام قابل فهم نباشد چگونه به آن ايمان آورند و از آن دفاع كنند؟ مشهور است كه از پيرزنى روستائى كه در حال نخريسي با دوك بود پرسيدند نظرت در مورد خدا چيست.او دستش را از دوك برداشت و دوك ايستاد.بعد گفت اگر من نباشم اين دوك از كار مى افتد اگر خدا نبود ، اين جهان عظيم از حركت مى ايستاد! استدلال اين پيرزن روستائى با عقل فطري انجام گرفت كه همه واجدش هستند اگرچه به مدرسه و حوزه و دانشگاه نرفته باشند.با ورود فلسفه يونانى(درست يا غلط،جاي بحثش اينجا نيست)ادبيات مذهبى رنگ تفلسف و غموض و پيچيدگى گرفت و از گفتمان عمومى و دريافت هاي عقل فطري فاصله يافت وبه عقل صناعى و اصطلاحات فنى كه براي عده قليلى شايد قابل فهم بود، تبديل شد…
گفت: اينكه عقل فطري را از عقل صناعى جدا كرديد براي من جالب بود،بيشتر توضيح بدهيد.گفتم:عقل ، شريف ترين موهبت الاهى است كه خدا به ما بخشيده و بخاطر آن همگى مكلف مي شويم و بخاطر آن است كه ثواب و عقاب خواهد بود.اين پيامبر درون ما را به پيامبر برون يعنى رسولان الاهى مى رساند.اين عقل فطري در همه انسانها هست و عامل فهم و تميز و تشخيص است و پيامبران مى آيند تا همين عقل را شكوفا كنند.اما فيلسوفان با ساختن يك بناي فكري با قواعد و اصطلاحات خاص ،مطالبى پرداختند و آن را معقول ناميدند كه از آن به عقل صناعى تعبير كردم و سخنان غير خود را غير معقول خواندند كه البته بين خودشان هم در آن مبانى اختلافات فراوان بوجود آمد.اما دين روي سخنش با عقل فطري است كه همه از روستائى مدرسه نرفته تا متخصص دانشگاهى با آن ميزان مكلف مى شوند و مطالب را درك مى كنند و به آن ايمان مى آورند و از آن در برابر مخالفان با برهان عقلى دفاع مى كنند…
گفت:گاهى مى بينم بحث امامت و مهدويت نيز در بعضي كتاب ها و درس ها و سخنرانى ها،شكل غموض و پيچيده به خود مي گيرد و باصطلاح ، مبلغان، در بحث مهدويت مثل غيبت و علائم ظهور و انتظار هم راه تفلسف پيش گرفته و از گفتمان روان و قابل فهم عموم فاصله مى گيرند، چه توصيه اى داريد؟ گفتم: گفتمان دينى چنانكه گفته شد بر اساس داده هاى عقل فطرى است كه در همه طبقات بدون استثنا وجود دارد، نياز به امام و راهبر الاهى را مردم درك مى كنند و قلباً به او ايمان مى آورند.نبايد او را مجهول گرفت و بعد در صدد اثباتش برآمد.بايد مردم را به امام، متذكر ساخت و الطافش را برشمرد و پيوند قلبي با او را تحكيم و شيوه ارتباط و توسل و تمسك به او را آموزش داد…