با خبر مى شويد كه دوست شما،همسايه شما،خويشاوند شما ،همكار شما،همكيش يا غير همكيش شما كه تا ديروز با نشاط و سالم بوده است به بستر بيمارى افتاده و مريض شده است.وظيفه خود مى شمريد به ديدارش بشتابيد و از او عيادت كنيد.اين ديدار هم براي شما مفيد است كه از حال و روز او با خبر شويد و برايش دعا كنيد و اگر خواسته اي دارد، برآوريد و براي بهبودش كمك كنيد و هم براي او مفيد است كه در حال ناتوانى و رنج بيمارى، دوستانى را در كنار خود مى بيند و احساس مى كند وجودش براي آنها اهميت دارد كه نگران سلامتى اش هستند و اين احساس به او انرژى مثبت مى دهد و خوشحال مى شود و با روحيه بهتري به مصاف بيماريش مى رود و مسير عافيتش هموارتر مى شود.بيمارى كه احساس كند فراموش شده است و كسى براي سلامتى اش نگران نيست زودتر طعمه مرگ مى شود…
در منابع ديني ما عیادت از مریض را از حقوق واجب مسلمانان نسبت به یکدیگر شمرده و آن را وظیفه اى الهی – انسانی دانسته، پيامبر اكرم(ص) فرمود:حقوق هر مسلمان بر مسلمان دیگر این است که هرگاه با او دیدار کند، بر او سلام کند و هرگاه مریض شود از او عیادت نماید و هرگاه از دنیا رفت، در تشییع جنازه اش شرکت نمايد.و فرمود:عيادت كننده از بيمار، در رحمت خدا غوطه ور مى شود؛او در بوستانى بهشتی است تا زمانی که باز می گردد؛ و فرمود:خداى تعالی در روز قيامت مى فرمايد: اى پسر آدم! من بيمار شدم اما عيادتم نكردى؟ عرض مى كند: پروردگارا چگونه تو را عيادت كنم حال آنكه تو پروردگار جهانيانى؟ مى فرمايد: مگر ندانستى كه فلان بنده ام بيمار شد و عيادتش نكردى، مگر نمى دانستى كه اگر به عيادتش روى، مرا نزد او مى يابى؟! و امام صادق عليه السلام نيز فرمود:هر كس به عيادت بيمار برود، هفتاد هزار فرشته او را مشايعت مى كنند و برايش آمرزش مى طلبند تا آن گاه كه به منزل خود برگردد.
مباد بگوئى فلانى به عيادت من نيامد من نيز به عيادتش نمى روم كه پيامبر (ص)فرمود: از كسى كه به عيادت تو نمى آيد عيادت كن و به كسى كه به تو هديه نمى دهد، هديه بده. و در روايت است كه چون به عيادت بيمار رفتى، با هديه اى از خوراكى يا عطر يا…به نزدش رويد تا خوشحال شود و آرامش يابد و نيز مراعات حال بیمار را نمائيد و عيادت را طولانی نكنيد و براي سلامتى اش دعا كنيد كه پيامبر فرمود: پر اجرترین عیادت کنندگان، آن کسى است که کمتر پیش بیمار بنشیند وعلی(ع) نيز فرمود: «عیادت کامل آن است که دستت را بر بازوى بیمار بگذاری و زود بر خیزى که عیادت نادان ها و پر حرف ها براى مریض از بیمارى او سخت تر است.ديگر آنكه چون او در بستر بيمارى است،بنگر كه خانواده اش چه احتياجاتى دارند در رفع آنها به اندازه وسع اقدام و حتى در كيفيت درمانش كمك كن و از تجربه خود و ديگران در اين راه استفاده نما تا او زودتر به زندگى خويش بازگردد…
موضوع وقتى مهمتر مى شود كه بدانى اين همبستگى و دوستى و برادري يك وظيفه دينى و امرى مؤكّد است.ضمناً امام تو هم بر آن توجه و اهتمام ويژه دارد اما بدليل غيبت،محذوراتى دارد كه نمى تواند به اين امر مهم عمل كند،لذا شايسته است وقتى مى خواهى به عيادت مريضى بروي آن را به نيابت از مولايت انجام دهى كه تأثير آن چند برابر خواهد شد.چنانچه توصيه شده همه امور استحبابي ات را با اين نيت انجام دهى كه اثرات فوق العاده اي از آن خواهى ديد.اين نيت و نيابت در امور استحبابى چنان مؤثر است كه آثارش گفتنى نيست بلكه بايد خود بچشي تا شيرينى فوق العاده اش را وجدان كنى.اين گوى و اين ميدان!