“نظرت در مورد بحث جنجالي وحدت چيست؟ بعضي ها به وحدتى معروف شده اند و مى گويند اصلاً نبايد به مسائل اختلافى مذاهب ورود كرد و بايد به وحدت انديشيد.بعضى ها هم ضد آنها موضع مى گيرند و مى گويند منظور از وحدت استحاله ماست و اسم رمزي است براي ذوب شدن در عقائد حريف تا دست از باورهاي خود برداريم.وحدت واقعاً به چه معناست؟خوب است يا خوب نيست”؟گفتم:اگر منظور از وحدت،وحدت اجتماعى و سياسي است براي مقابله با دشمن مشترك و همكارى براى رفع مشكلات اجتماعى،خيلي پسنديده است و كسي مخالف آن نيست.اما اگر منظور از وحدت ذوب شدن هر مذهب در مذهب ديگر است،كسى با آن موافق نيست و اصلاً اين كار شدنى هم نيست.بهترين معنا براى وحدت را مى توان اينگونه بيان كرد:همكاري و تعاضد در امور اجتماعى و بين المللى، تاكيد بر مشتركات در امور اعتقادي و گفتگوى علمى و دوستانه در مسائل اختلافى…
گفت:سابقه اين موضوع چيست؟گفتم:آموزگار بزرگ وحدت،امير مومنان علي عليه السلام است كه براي مصالح امت و حفظ اسلام و وحدت مسلمين در مقابله با دشمنان مشترك ،از حق اصلحيت خود براي حكومت گذشت و بيشترين فداكاري و از خود گذشتگى را نشان داد اما هرگز از عقائد حقه و مسأله امامت كوتاه نيامد و هركجا زمينه يافت تبيين هاي عالمانه را براي مردم در موضوع حق و باطل انجام داد كه بخشي از اين ميراث علمى در كتاب جاودانه نهج البلاغه متجلى است.علماي بزرگ نيز در طول زمان بر همين مسير رفتند و ما را دشمن شاد نكردند.به ياد دارم عالمي بزرگ و خطيبى توانا اين شعر را در سلوك اجتماعى مذاهب پنجگانه اسلامى مى خواند:ما پنج برادريم و از يك پشتيم / در پنجه روزگار،پنج انگشتيم /چون فرد شويم در نظرها عَلَميم / ور جمع شويم بر دهان ها مشتيم !
پرسيد:آيا بحث هاي علمي بخاطر وحدت در اين دوران ها تعطيل شد؟ گفتم : نه ، هرگز.علماي ما هرگز به بهانه وحدت اجتماعى،پژوهش و تحقيق و گفتگو و نگارش هاي علمى را رها نكردند و كتاب ها و مجموعه هاي گرانسنگى همچون الشافى،المراجعات ، الغدير ، عبقات الانوار، شب هاي پيشاور و صدها عنوان ديگر پديد آمد كه حاصل اين تلاش هاست.گفت:اكنون چه؟ گفتم :برادري و همكيشي ايجاب مي كند،هرجا كه زمينه بود در فضاي برادري و دوستى،به درخواست طرفين،رهاوردهاي پژوهشي و علمى را براي يكديگر بيان كنيم و اصراري هم در تحميل عقائد نداشته باشيم تا با حاكميت برهان،هركس خود انتخابگر باشد.اين تجربه در طول قرن ها،آثار مباركي داشته است..
يكي از اين تجربه ها در بحث مهدويت است.فعاليت هاي پژوهشي در موضوع مهدويت از سوي فريقين، به پديد آمدن كتاب هاي فراوانى انجاميده است كه تا اندازه زيادي با تاكيد بر مشتركات، نقاب از موضوع مهدويت ،كنار رفته است:قطعيت قيام و ظهور فردي همنام پيامبراز نسل حضرت فاطمه سلام الله عليها در آخرالزمان از كنار كعبه با يارانى مقاوم و استوار در حاليكه حضرت مسيح او را همراهى و معاضدت مى كند و او زمين را از عدل و داد آكنده كند چنانكه از ظلم و جور پر شده باشد؛او چنان طاووس بهشتيان است و سيره نبوي را احيا خواهد نمود…