از خانواده اش شنيدم آنقدر كار مي كند كه دارد از بين مي رود؛هيچ فراغتى براي خودش باقي نگذاشته است و دارد خيلي پر حجم كار مى كند.به رسم ايامى كه با هم صريح صحبت مى كرديم به او گفتم: چقدر كار ميكنى؟ خسته نشدي؟ خيلى گرفته اي؛ تراكتور كه نيستى! بابا، به خودت فراغتى بده ، تفريحى، ورزشي ، سفري،گپي، بگو بخندى ،باغى، كوهستانى…ما تركيب جسم و روح هستيم،همانطور كه جسم نياز به استراحت دارد تا قواي خود را بازيابد،روح هم نياز به استراحت دارد تا دوباره شاداب شود.بايد در ميان كارها،به خودت زنگ تفريح بدهى،اوقات فراغت و زنگ تفريح ها ،اتلاف وقت محسوب نمى شوند بلكه عامل بالا رفتن بهره وري ساعات كارى هستند…
گفت:فكر ميكنى اين حرف ها را نمى دانم؟ فكر ميكنى من از تفريح و فراغت و ورزش و سفر خوشم نمى آيد؟ كيست كه از گپ و خنده و شب نشينى و خوش بودن،بدش بيايد اما من مجبورم.بايد اقساط بدهى ها و خرج خانه و تحصيل بچه ها را جور كنم.در اين دوره و زمانه كه همه براي خود صدها گرفتاري دارند،چه كسي به من كمك مى كند؟ گفتم:اين طوري دوام نمى آوري و مريض مى شوى و از كل نقشه هايت عقب مى مانى.گفت مى گوئى چكار كنم؟تو بودي چه مى كردى؟گفتم:حالا شدي پسر خوب! خواهم گفت چه كنى اما بشرط اينكه گوش كنى و نگوئى من اين حرف ها را بلدم.اصلاً بلدي،فرض كن دارم همان چيزي را كه بلدي به تو تذكر مي دهم؛تذكر يعنى يادآوري چيزي كه بلدى اما با اين يادآورى،توجه جديد ميكنى، خدا هم فرموده: فذكّر فإنّ الذكرىٰ تنفع المومنين…
در فرهنگ دينى به ما آموخته اند.اوقات روز را به سه قسمت كار و عبادت و فراغت تقسيم كنيم.هر سه لازم است و ميزانش دست خود ماست.حذف هريك ،آسيب جدّي به زندگى مى زند.همانطور كه نمى توانى غذا خوردن و خواب را حذف كنى،كار و فراغت و عبادت هم اگر حذف شوند سربار جامعه مى شوى و افسرده و بى پناه.عبادت،به تو انرژى روحى مى دهد و وجدان ميكنى تنها نيستى و خدا را داري و استفاده از فراغت، كمك ميكنى خود و خانواده ات را با نشاط كنى تا بتوانيد از پيچ هاي زندگى به راحتى عبور كنيد.ببين اصلا فراغت و عبادت حتى اگر كوتاه باشند،نشاط و آرامش و توانى با خود مى آورند كه بهره وري كار تو را هم افزون مي كنند.گفت:قبول دارم…
گفتم:يك نكته ديگر از باب تذكر بگويم؟ گفت:بفرمائيد.گفتم:عزيز جان،درست كردن همه كارها از ما بر نمى آيد،مگر يكنفر چقدر توان دارد؟از توسل و دعا غافل مشو.مى دانم اعتقاداتت خوب است ولى در كوران مشكلات ،گاهى انسان غافل مى شود.براي حل چالش ها،به خدا متوسل باش تا تقديراتت را عوض كند.تحول قلب كسانى كه با آنها سروكار داري از او بر مى آيد و با دعا خواهى ديد كه چه ابواب جديدي باز مى شود كه حتى فكرش را هم نمى كردي و در محاسباتت نداشتى.از توسل و تمسك به امام خود هم غافل مشو كه خدا هر خيري بخواهد به تو برساند از طريق او مى رساند.امام زمان عليه السلام،كارگزارخداست در آفرينش و مقدراتت با دعاى او قابل تغيير است…