گفت:چه چيز عجيبي است اين مال دنيا؟! گفتم : چطور؟ گفت :اگر داشته باشي در خطرى و اگر هم نداشته باشى باز هم در خطرى ! و توضيح داد:ثروت و دارائى،موجب توانمندي و غناي انسان مى شود و به فرموده قرآن اين غنا ممكن است موجب طغيان او در برابر خدا بشود(إن الانسان ليطغى أن رآه استغنى).اگر هم از ثروت هيچ بهره اى نداشته باشد ،فقير نام مى گيرد و فقر هم از موجبات كفر است(كاد الفقر ان يكون كفراً).گفتم:يعنى اصلاً نبايد دنبال مال دنيا رفت؟ گفت: چرا،ولى در حدّ كفاف كه زندگى بگذرد و از فقر فاصله بگيرى و نيازمند و سربار ديگران نباشى، اما بيش از آن وقتى خوب است كه تو را مغرور نكند و از آن در راه درست بهره بگيرى چنانچه مادر ما يعنى أم المومنين خديجه سلام الله عليها همه ثروتش را به پاي ديانتش ريخت تا پايه هاي آئين الاهى استوار شد…
گفتم:كسب ثروت هم خطر دارد؟گفت:بسيار! بسياري براي رسيدن به ثروت، به راه حرام مى غلطند.انسان محبت عجيبى به جمع مال دارد(و تحبون المال حُبّاً جَمّاً )و آفات كسب ثروت بسيار است كه از جمله آنهاست آلودگى به ربا تا دخالت در حق الناس يا افتادن به انواع كسب هاي نامشروع و حرام .يكى از بهترين ثروت هاي مشروع كه بدون زحمت هم بدست مى آيد،ارث و ميراث است و گرنه كسب ثروت از طريق حلال،آسان نيست اما اگر اينگونه يعنى از راه حلال هم بدست آمد،بايد سهمى از آن را به ديگران داد تا حفره هاي جامعه كه بر اثر فقر ايجاد شده ،پر شود و خلاصه ، زكات آن مال را بايد داد كه زكات مال ،بخشش و احسان و انفاق است چنانكه زكات ثروت معنوي يعنى علم را هم بايد داد كه آن نشر و بخشش و آموختن علم به ديگران است…
گفتم:اشاره اي به ثروت معنوى كردي،بيشتر توضيح ده.گفت:نديده اي كه كسانى وقتى چند كلمه از اصطلاحات و مطالب علمى ياد مى گيرند،به فخر فروشي مى افتند و باصطلاح ديگر كسى را تحويل نمى گيرند و خود را تافته اي جدابافته محسوب مى كنند؟! گفتم :چرا ديده ام .خيلى هم ممسك هستند و حاضر نيستند آنچه مى دانند را به ديگران بياموزنددر حاليكه در حديث داريم هر چيزي با بخشيدن ،كم مى شود بجز علم كه با بخشيدن،توسعه مى يابد.گفت:آرى چنين است.گفتم:كسب اين ثروت معنوى مثل ثروت مادى،هم آدابى دارد.گفت آرى،نبايد علم و معرفت دينى را از نا اهلان بگيرى كه فرموده اند:كسب دانش و معارف دينى از غير اهل البيت(ع)بمنزله انكار آنهاست…
گفتم:بفرماييد بهترين محل مصرف ثروت چيست؟ گفت :جائي كه چند برابر آن پاداش بگيرى چنانكه مثلاً خداوند در قرآن پاداش ده برابري براي قرض الحسنه معين فرموده است.وقتى ثروت در راه معرفى و تبليغ نام و ياد و راه بهترين خلق خدا يعنى خليفة الله خرج شود پاداشش بيشمار است.زيرا اگر كسي با امام آشنا شود ،هدايت يافته و ارزش هدايت يك انسان از هرچه خورشيد برآن مى تابد،بيشتر است.امروز اگر حضرت خديجه (س) زنده بود همه ثروتش را در راه معرفى فرزندش صاحب الزمان (ع)مى ريخت تا مهدويت در سراسر جهان نهادينه شود.ثروتمندان بايد به أُم المومنين اقتدا كنند و مال و دارائى خويش را در بهترين موضوع صرف نمايند تا موجبات هدايت مردم شود…