بحث بر سر تأثير اعتقاد در رفتارها و كنش هاي انسان بود و تقريباً همه به تأثير آن اذعان داشتند و مى گفتند : به مقتضاي “از كوزه همان برون تراود كه در اوست” رفتاد آدميان از باورهاي آنها سرچشمه مى گيرد. كسي كه در باور و انديشه ،براي همنوعانش ارزشي قائل نيست در عمل نيز به راحتى حقوق آنها را پايمال مى كند و برعكس اگر براي آنها ارزش قائل باشد در عمل نيز خود را ملتزم به رعايت حقوق آنها دانسته و به حق آنها تجاوز نمى كند. از من پرسيد : اكنون كه تأثير باور بر عمل را قطعي مى دانيد ، بفرمائيد تفاوت كسى كه خدا را باور دارد با كسى كه خدا را باور ندارد در چيست؟ به عبارت ديگر ، آيا خداباوري داراي آثاري است كه در رفتارهاي فردي و اجتماعي انسان قابل مشاهده است؟ جامعه خداباور با جامعه خداناباور چه تفاوت هائى دارد؟ آيا مى توان يك اصل جامعه شناختى از آن استنتاج نمود و به همه موارد تعميم داد؟
گفتم : باور به خدا از بالاترين باورهاست، چطور اين باور ، در كنش هاي فردي و اجتماعى انسانها تأثير گذار نباشد ؟ تجربه نشان داده كه انسان وقتى كسي را ناظر رفتار خود ببيند جلو او بعضي كارها را انجام نمى دهد چطور وقتى باور دارد كه خدا او را مى بيند، كارهاي خلاف فرامين الاهى را انجام بدهد؟(الم يعلم بان الله يرى؟)… گفت:يعنى خداباوران هيچ خلافى مرتكب نمى شوند؟ گفتم مگر باورشان سست باشد يا در غفلت يا فراموشى باشند وگرنه كسي كه از يك پليس يا حتى يك نوجوان، پروا كرده و خلاف نمى كند چطور اگر باور داشته باشد در منظر خداست، مرتكب خلاف مى شود؟!گفت:بنابراين آفت باورها،فراموشي يا غفلت يا سست شدن باور است؟ گفتم:آرى…
گفت: با توجه به تأثير بسيار زياد خداباوري در جلوگيرى از لغزش ها و جرم ها، چگونه مى توان آن را در جوامع نهادينه كرد؟ گفتم: وقتى كه همه ما هدايت را وظيفه قطعي خود بدانيم و تلاش كنيم حتى يك نفر را خداباور كنيم، خداباوري توسعه مى يابد و از آثارش جامعه بهره مند مى شود.هدايت،بركت عجيبى دارد: روزگاري در مكه ،به عدد انگشتان يك دست،باورمند به اسلام نبود و امروز با وجود همه كم كاري هاي مسلمين و موانع بسيار و كار شكنى دشمنان،حدود دوميليارد انسان به اسلام باورمندند.اگر همه خود را در هدايت همنوعان خويش،مسئول بدانيم، قطعاً افواج بسياري به اين باور،علاقمند شده و داخل مى شوند(ورأيت الناس يدخلون فى دين الله افواجاً)…
گفت:از آفت ها چگونه جلوگيرى كنيم؟ گفتم:براي جلوگيرى از سست شدن اعتقاد،بايد دائماً در حال يادگيري باشيم تا با حملات شبهه افكنان و خداناباوران، فرونريزيم و دچار سست ايمانى نشويم.آموختن دائمى و ازدياد دانش دينى و البته استمداد از خدا و اولياي او بويژه حضرت صاحب الزمان عليه السلام راه مبارزه با اين آفت است.گفت: با آفت غفلت و فراموشى چه بايد كرد؟ گفتم: راهى كه قرآن نشان مى دهد؛ذكر و تذكر و تفكر است.چه تذكري كه خود به خويشتن بدهيم و ياد خدا را دائما در جان خود تازه كنيم و از او پروا نمائيم وچه ديگران ما را متذكر كنند و در مجالس ياد خدا و آموزش دين حاضر شويم و تأثير پذيريم…ذكر و تذكر و تفكر ، پادزهر غفلت و فراموشي است(مالكم لاترجون لله وقاراً و قد خلقكم اطوراً)…