وقتى سرفرازانه با كولباري سنگين از حسنات، از ايستگاه ميزان و حساب گذشتى، بهشت زيباى الاهى در انتظار ورود توست.مكانى رويائى با امكاناتى بي نظير و همنشينانى عالى از پيامبران و صالحان و پاكان تاريخ و آنجا،جاودانه خواهى ماند و از آن نعمت ها كه خدا برايت آماده نموده ،بهره خواهى برد…امروز و در اين دنيا به شوق ورود به آن بهشت رؤيائى،از خود مى پرسي:بايد چگونه باشم تا لايق آنجا شوم؟آيات الاهى پاسخ تو را مى دهد: خوف از خدا، دوري از هواهاي نفسانى، تقوى،صبر و استقامت و…:
” اما آنکس که ازمقام پروردگارش بیمناک بوده و خود را از تمایلات نفسانى باز داشته همانا بهشت جایگاه اوست” (وأمّا من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنه هی الماوی). “و گروه گروه انسان هاي با تقوا را به سوي بهشت برند و چون بدانجا رسند و همه درهای بهشت را برايشان بگشایند كليد داران بهشتی به آنها گویند: سلام بر شما ؛خوش آمديد! به این بهشت ابد در آیید و جاودان متنعّم باشید”( وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ)؛ “خداوند به پرهیزگاران و بندگان خاص،به خاطر صبر واستقامتشان غرفه های بهشتی پاداش می دهد”(اُولئکَ یجزَونَ الغُرفة بِما صَبَرُوا)…
اما بخشى از تصاويري كه قرآن از اين بهشت رويائى ترسيم مى نمايد اينگونه است: در آنجا، آنچه را دل مى خواهد و چشم از آن لذت مى برد وجود دارد. و شما در آن هميشه خواهيد ماند. براى شما در آن ميوه هاى فراوان است كه از آن تناول مى كنيد.بهشتيان،طعامشان بر اساس ميل و خواست خودشان است و ميوه هايى از هر نوع كه مايل باشند.آنها از نوشيدنى هاي طهور بهشتى مى نوشند و در آن جا از جام هايى سيراب مى شوند كه لبريز از شراب طهورى است كه با زنجبيل آميخته است؛ آنها لباس هاى فاخر به رنگ سبز از حرير بر تن دارند؛در باغ هائى سكونت دارند كه نهرها از زير درختان و قصرهايشان جارى است؛ بر تخت هايى تكيه داده و در كنار يكديگرند: حورالعين را به همسرى آنها در مى آوريم؛چهره هاى آنان شاداب و مسرور است؛ داراى منزل ها و غرفه هايى هستند كه بر فراز يك ديگر بنا شده و از زير آن نهرها جارى است؛نهرهائى از شير و عسل و شرابى طهور؛ میوه ها و سایه هایش دائمی است؛ نه آفتاب سوزان در آنجا مشاهده می کنند و نه سرما؛آنها عاقبت به خير بوده و پاداش هاى مهمى در انتظارشان است و در آنجا،جاويدان خواهند ماند…
اما لذات معنوي و روحانى به مراتب از اينها والاتر و پرشکوه تر است : از همان هنگام ورود، استقبال فرشتگان با سلام و تحيات و احترامات ويژه آغاز مي شود ؛با دوستانى باصفا و با کمال همنشين مى شوند(حَسُنَ اولئک رفيقا)؛نعمت عظيم ديدار پيامبر و امامان نصيب شان شده و از دست مولا،جامى از كوثر مى نوشند؛از مجالس معرفتى و سخنان نورانى نبوي و علوي بهره مند مى شوند؛از لذت همنشينى با امام زمانشان برخوردارند؛ در دارالسلام بهشتى در امن و امانند و نشاط و خوشحالي فوق العاده دارند و از همه اين نعمت هاي روحانى بالاتر، لذت درک رضايت محبوب را در آغوش مى كشند ( و رضوان من الله اكبر)آري هم خداوند از آنها خشنود است و هم آنها از خداوند و اين است رستگاري بزرگ( رضي الله عنهم و رضوا عنه ذلک الفوز العظيم)…