“ما در رعایت حال شما کوتاهى نمىکنیم و یاد شما را از خاطر نمى بريم و فراموشتان نمى كنيم و اگر جز این بود از هر سو گرفتارى به شما روى مىآورد و دشمنانتان، شما را از میان مىبردند، تقوا پیشه سازید و به ما اعتماد کنید و چاره این فتنه و امتحان را که به شما رو آورده است از ما بخواهید” ( إِنَّا غَیْرُ مُهْمِلِینَ لِمُرَاعَاتِکُمْ وَ لَا نَاسِینَ لِذِکْرِکُمْ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَنَزَلَ بِکُمُ اللَّأْوَاءُ وَ اصْطَلَمَکُمُ الْأَعْدَاءُ)…
بر اين مژده گر جان فشانيم،رواست زيرا كه محبوبمان نويد داده است ما را هرگز فراموش نمى كند و از رسيدگى به امور ما غافل نمى شود و ما را در برابر هجمه هاي معاندان حفظ مى نمايد ! كدام رهرو صادق و منتظر كاملى است كه اين پيام را بشنود و از شور و شوق آكنده نشود و با اطمينان و آرامش، وظيفه و خدمتگزارى را ادامه ندهد؟
وقتى او فرموده است در حمايت و رسيدگى به ما اهمال و سستى نمى فرمايد چرا ما در وظيفه،اهمال و سستى كنيم؟ وقتى او مى فرمايد ما شما را از ياد نمى بريم،چرا ما او را از ياد ببريم؟ وقتى او مى فرمايد اين ما بوديم كه شما را از گزند دشمنان حفظ كرديم كه اكنون هستيد و مضمحل نشده ايد،چرا از كثرت دشمنان بيم داشته باشيم و نگران آينده باشيم؟ چقدر حكومت هاي ملحد و مفسد و حاكمان معاند و مخالف با همه امكانات تلاش كردند اسمى از شيعه باقى نماند،اما خود برافتادند و شيعه برجا ماند و هر روز بيشتر و بيشتر بر بام انديشه خرد ورزان عالم نشست؟ اينها كافى نيست تا باور كنيم حمايت و نگاهداري شما همراه بوده و هست و خواهد بود و نبايد بهراسيم؟..
مگر در تاريخ خو نخوانديم وقتى شيعيان بحرين بر اثر سعايت و نقشه شوم وزير معاند ،در معرض قتل و نابودي قرار گرفتند،بزرگانشان سه روز مهلت خواستند و از شهر بيرون رفتند و به امامشان متوسل شدند و در روز سوم توفيق تشرف يافتند و راه نجات را از حضرتش شنيدند و رها شدند؟ مگر آية الله نائينى در تشرف خويش از آن حضرت نشنيد كه ما اين كشور را در بحران ها حفظ مى كنيم و نمى گذاريم نابود شود؟ مگر شرّ فتنه هاي عظيمى كه آخرينش داعش بود از سر اين أُمت دور نشد؟ آيا باز هم بايد در نگاهدارى و حمايت مولاي خود ترديد به خود راه دهيم؟
هيچ پدري، از خانواده خود غافل نيست و او پدر اين أُمّت است كه جدّبزرگوارش فرمود من و على دو پدر اين امّتيم(أنا و علي ابوا هذه الأمّة).هيچ مادري از فرزند شيرخواره خويش غافل نيست كه امام هشتم عليه السلام فرمود:امام براي مردم چون مادر مهربان براي كودك شيرخواره خويش است(الأُمّ البرّة بالولد الرّضيع)،آغوش گرم پدر و مادر خويش چرا رها كنيم و به دنبال پناهگاه ديگرى باشيم؟حاشا مهربان تر از امام پيدا كنيم !
شما در پست خدمت باقى باشيد بقيه امور را به خود او واگذار كنيد كه او وظيفه خويش ،نيك مى داند! شما به وظيفه عمل كنيد او در نگاهباني شما كوتاهى نخواهد نمود :
تو بندگی، چو گدایان، به شرطِ مزد مکن/که خواجه خود روش بنده پروری داند…