مگر مى توان با خشونت ، در دل كسي راه يافت ؟ مگر با اضطراب و ستيز مى توان چيزي را به كسي ياد داد؟ اين مهربانى و دوستى و نيكى است كه راه ورود به قلب هاست و در آنها اثر مى كند و دريچه ورود سخن و هدايت مى شود.خداوند به پيامبرش فرمود: “به برکت رحمت الهی بود كه در برابر آنان نرم و مهربان شدی و اگر خشن و سنگدل بودی، از اطراف تو، پراکنده می شدند. پس آنها را ببخش و برای آنها آمرزش بطلب و در کارها، با آنان مشورت کن اما هنگامی که تصمیم گرفتی، بر خدا توکل کن زیرا خداوند متوکلان را دوست دارد(فَبِما رَحمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُم ۖ وَلَو كُنتَ فَظًّا غَليظَ القَلبِ لَانفَضّوا مِن حَولِكَ ۖ فَاعفُ عَنهُم وَاستَغفِر لَهُم وَشاوِرهُم فِي الأَمرِ ۖ فَإِذا عَزَمتَ فَتَوَكَّل عَلَى اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ المُتَوَكِّلينَ)…
ايجاد ارتباط عاطفى ، كاربرد واژگان محبت آميز، رعايت احترام و ادب، فرصت دادن به آنها براي اظهار نظر، سخن گفتن با لبخند و چهره گشاده ،همراهى و همدلى با مخاطبان و شخصيت دادن به آنان،شاخص هاي اين نوع تبليغ است.گاهى يك سخن مهربانانه ، يا يك احسان و هديه و بخشش مادي به آنها، مخاطبان خشمگين و ستيزه جو و دشنام دهنده را نرم مى كند و آتش خشم شان را خاموش مى سازد، بويژه اگر نيازمند و مشكل دار باشند.حتى گاهى سكوت و آرامش و لبخند در برابر تعرضشان،اثر مى كند و آنها را آرام مى نمايد. نمونه هاي بسياري از اين نوع برخورد را در پيشوايان معصوم سراغ داريم كه در نهايت به هدايت و اسلام آوردن آن افراد انجاميده است…
گاهى ارتباط، حضورى نيست و در فضاي مجازي اتفاق مى افتد و نمى توان از ظرفيت هائى كه در فضاي حقيقي هست همچون هديه و لبخند و نگاه مهرآميز و…در آنجا استفاده كرد،اما اين فضا را مى توان تا اندازه اى با كلمات و واژگان عاطفى و شعر و ارسال تصويرهاي مناسب و ساير ظرفيت هاي فضاى مجازى،تنوع بخشيد.گاهى ارتباط از نوع هنري است يعنى در قالب فيلم و نمايشنامه ،به انتقال پيام و انديشه مبادرت مى كنيم بازهم بايد مهرورزى و نرمى را با لطافت هنرى درآميزيم تا پيام به همان نرمى و لطافت به قلب مخاطب نفوذ كند و تأثير بخشد…
عبارت قرآن بسيار صريح است:”اگر خشن بودي از اطرافت پراكنده مى شدند”؛افراد عصبى مزاج، تند،كم حوصله ،عبوس وترش زبان و نامهربان را بايد از دايره تبليغ و دعوت كنار گذاشت كه نتيجه عكس مى دهد و افراد را دور و منزجر مى كند.برعكس افراد حليم و خوش زبان و مودب و خنده رو و مهربان را بايد برگزيد و براي دعوت و تبليغ آنان را آموزش داد و به كار گرفت.اين سفيران مهربانى وقتى به سراغ افراد روند،راهى به دل هاي آنها پيدا مى كنند و مردم وقتى ببينند كه آنها اينگونه اند با خود مى گويند اينان كه پيروان امام مهربانى اند پس خود امامشان كه رحمة للعالمين است چقدر مهربان و دوست داشتنى است لذا به حلقه مشتاقان صاحب الزمان (ع)مى پيوندند…