دو نوع تشكيلات داريم: تشكيلاتى كه رئيس آن خود را خادم افراد مى بيند و اين مقام را امانتى مى داند كه به او داده شده و در مورد نگهدارى آن بايد پاسخگو باشد و خود را مسئول (مورد سؤال)مى شمارد؛ و تشكيلاتى كه به انگيزه رسيدن به قدرت و رياست و نام و نان و دنيا برپا مى شود و رئيس آن خود را برتر از ديگران مى شمارد و آنها را مرئوس و مطيع مى خواهد.تفاوت اين دو نوع تشكيلات از زمين تا آسمان است! امير مومنان عليه السلام در نامه به اشعث بن قیس فرماندار خويش در آذربایجان مى نويسد: اين مقام برای تو، وسیله آب و نان نیست، بلکه امانتی است كه بر گردن توست (وَ إِنَّ عَمَلَکَ لَیْسَ لَکَ بِطُعْمَةٍ وَ لَکِنَّهُ فِی عُنُقِکَ أَمَانَةٌ). بطور عام مديران هر تشكيلاتى بويژه تشكيلات دينى،نبايد خوى رياست داشته باشند بلكه بايد خود را خادم و مسئول بدانند.اگر چنين باشد نوع نگاه آنها به سازمان و افراد آن به گونه ديگرى خواهد بود…
آفت تشكيلات دينى همچون هيئت ها،خيريه ها،موسسات و انجمن هاي فرهنگى،همين رياست هاست كه مثل موريانه تشكل را مى خورد و موجب دلخورى و انشعاب و از هم پاشيدگى مى شود.اصل اساسي بايد پيوند برادري و اخوت باشد كه بين اعضا حاكم شود چنانكه خداوند فرمود به نعمت ايمان شما با يكديگر،برادر شديد(فأصبحتم بنعمته إخواناً ).رسم است كه اعضاي تشكل هاي دينى در مناسبت عيد سعيد غدير،بين خويشتن صيغه عقد أخوت جارى مى كنند و پيمان برادرى مى بندند كه همچون برادر باشند و به ديدار هم بشتابند و دامنه اين برادري را تا قيامت توسعه دهند و آنجا نيز به شفاعت يكديگر بپردازند.اگر برادرى حاكم باشد، رئيس و مرئوس منتفى مى شود و افراد همچون اعضاي يك بدن،مكمل هم خواهند شد و منى و مائى از ميان خواهد رفت و تشكل ماندگار مى شود…
طبيعتاً در تشكل ها ، بر اساس اهداف و مأموريت ها، تقسيم كار خواهد شد و هركس مسئوليتى خواهد يافت.اين مسئوليت هاي متفاوت،هيچكدام بر ديگرى رجحان ندارد و خداوند به نيت ها و اخلاص هاست كه پاداش مى دهد. آنكه چاى مى ريزد با آنكه سخنرانى مى كند و آنكه كليپ هنرى مى سازد و مقاله مى خواند و سيستم صوتى و تصويرى و امور فنى را تدارك مى كند،همه مساوى هستند و بر يكديگر برترى و تفاخرى ندارند و چنانكه گفته شد همچون اعضاي يك پيكر به ياري هم مى شتابند و يك وحدت را به نمايش مى گذارند كه ديدنى و زيبا خواهد بود…
بخاطر همين ويژگى ها،تشكل هاي دينى بايد از همه ظرفيت هاى افراد به نحو احسن استفاده كنند و بهترين ها را براي هر مسئوليت انتخاب و بعبارتى انتخاب اصلح نمايند تا هر قسمت كار به نحو احسن انجام شود.اين انتخاب ، چه از سوي پيشكسوتان انجام شود يا به انتخاب خود افراد باشد بايد ناظر به همان اصل انتخاب اصلح باشد.زيرا كار دينى متعلق به خدا و اولياي اوست و كارى كه متعلق آنهاست بايد به أحسن وجه انجام شود.وقتى همه اعضاى تشكل دينى خود را خدمتگزار آل الله بويژه امام عصر (عج) مى شمارند بايد تلاش نمايند كار متعلق به آن حضرات را به بهترين شكل انجام دهند تا موجبات رضايت صاحب كار يعنى صاحب الزمان(ع) را فراهم آورند…