يك جامعه كوچك هم نياز به ارتباطات درونى و برونى دارد تا بتواند زنده بماند چه رسد به جوامع بزرگ كه بدون ارتباطات و تعاملات و داد و ستدها، نمى توانند پويا و پرنشاط و مانا باشند.جامعه مسلمانان با حدود دوميليارد نفر كه در بيش از يكصد و هشتاد كشور دنيا پراكنده اند،چگونه ارتباطاتى مى توانند با هم داشته باشند كه موجب هم افزايي و رشد و ارتقاى يكديگر شوند؟ چگونه است كه دشمنان اينقدر ارتباطات را مهم مى شمرند و از آن در توسعه خود استفاده مى كنند اما جوامع اسلامى از هم بى خبرند و ارتباط تنگاتنگ ندارند و از ظرفيت هاى يكديگر سود نمى برند و لاجرم مقهور و فرودست همان جوامع دشمن مى شوند وعرصه و ميدان را واگذار آنان مى كنند؟
گام نخست براى ارتباطات،كسب خبر و شناخت است.بايد بطور منظم و سيستمى از يكديگر با خبر بود.با استفاده از سامانه هاى اطلاع رسانى مى توان بطور مداوم و لحظه اى از موقعيت و فعاليت هاى افراد و جوامع يكديگرشامل موقعيت اجتماعى و جغرافيائى و سياسى و كميت و كيفيت سمن ها و موسسات و گروه ها و چالش ها و فرصت ها و ظرفيت ها و موقعيت هاى آنها كسب خبر كرد. بعد از مرحله شناخت ، نوبت ارتباطات و برنامه ريزى و همكارى است تا جزيره هاى متفرق به هم متصل شوند و با هم افزايى،هم از دوباره كارى ها جلوگيرى نمود و هم ضعف ها را با قوت ها جبران نمود و “يد واحده” شد كه برايند تلفيق و اتحاد نيروهاست و در نتيجه آن در همه زمينه ها به اقتدار و عزت رسيد كه خدا عزت را براى خود و پيامبر و مومنان خواسته است(العزّة لله و لرسوله و المومنون)…
در همين راستا و به عنوان بخشي از اين ارتباطات بزرگ،ارتباطات مهدوى قرار مى گيرد.تمامى افراد و جوامعى كه به نوعى در موضوع مهدويت در گوشه و كنار شهرها،استان ها،كشور ،دولت هاى اسلامى و غير اسلامى در جهان مشغول فعاليت هستند بايد همديگر را بشناسند و در يك دايركتورى بزرگ قرارگيرند و فايل آنها در اختيار يكدگر باشد تا بدانند هريك چه مى كند و چگونه مى توان از هم بهره برد و هم افزايى نمود.لذا تسلط به زبان بين المللى(كه امروز زبان انگليسى است)براى رابطين،بسيار ضرورى است.مثلاً اگر دانشجوئى براى ادامه تحصيل به شهر يا كشور ديگرى مى رود بداند چه موسسات مهدوى در آنجا هست كه به آنها بپيوندد واگر نيست سعى كند با استفاده از ظرفيت هاي شهرهاى نزديك براى آنجا نيز پايگاهى ايجاد كند و همزمان با تحصيل،به خدمات مهدوى نيز بپردازد.
اگر هر گروه مهدوى (هر چقدر كوچك هم باشد) براى خود كانال يا وبلاگ و وب سايت يا صفحه اجتماعى در فضاى سايبر ايجاد كند يا پايگاه خبرى ايجاد نمايد،دسترسى علاقمندان و گروه هاى همسو را به اطلاعات خود آسان مى كند. البته احتياط ها و ملاحظات امنيتى را هم بايد مدّ نظر داشت.نتيجه و ثمره اين شناخت ها و ارتباطات اين مى شود كه افراد خود را تنها نبينند و لشكر مدافعان و مرزبانان مهدوى را همسو و همراه و حامى و پشتيبان خود حس كنند و از ظرفيت هاى هم بهره ببرند.ايجاد چنين دايركتورى و كتاب راهنما، منتظران و مهدى ياوران را به هم پيوند مى دهد و مشخص مى سازد در كدام نقطه وفور نيرو و كدام نقطه كمبود نيرو هست تا با يك برنامه ريزى به اعزام و هجرت نيروها به مناطق بكر و خالى،اهتمام نمود.اين تلاش و اهتمام شايسته اى است كه از منتظران و مرزبانان ، اميد مى رود كه بسيار گواراست و مشمول اين پيام امام:فجدّوا و انتظروا هنيئاً لكم ايّتها العصابة المرحومة(تلاش كنيد و منتظر باشيد اي گروه مورد مرحمت الاهى)…
K