وقتى در موقعيتى قرار مى گيريد كه حرف تان خريدار دارد و امرتان اطاعت و سفارش تان عمل مى شود،مسئوليت شما سنگين تر است زيرا اين موقعيت شما مى تواند زمينه اصلاح فردى و اجتماعى شود.شما آنچه را كه خير است توصيه مى كنيد و اين توصيه موثر مى افتد و ديگران با عمل به توصيه هاى شما،به صلاح و سداد مى رسند.گاهى عمل به توصيه هاى شما بر ديگران واجب مى شود همانند وصيت نامه كه عمل به آن (اگر خلاف شرع نباشد)بر وصى يا اوصيا، ضرورى است.البته توصيه و وصيت ،مختص موقعيت پس از مرگ نيست،انسانها بايد در زمان حيات نيز يكديگر را به راه حق و بردبارى،توصيه كنند چنانكه خداوند در سوره “والعصر” مى فرمايد:”…و تواصَوا بالحقّ و تواصَوا بالصبر”، يعنى مومنان و صالحان،يكديگر را به حق و صبر،توصيه و وصيت مى نمايند…
امام عصر عليه السلام بر اساس آيه شريفه “جاء الحق و زهق الباطل إنّ الباطل كان زهوقاً”، مظهر “حق” هستند پس مومنان بايد به دستور “و تواصَوا بالحق”،همديگر را به ايشان توصيه و سفارش نمايند.يعنى به يكديگر سفارش و يادآورى كنند كه مباد ،اين مظهر “حق” را تنها گذاريد و در يارى او كوتاهى كنيد.مباد از “حق” فاصله گيريد و به سمت باطل رويد،بدانيد كه باطل ،رفتنى و حق ماندنى است. اين توصيه ها و سفارش ها موثر مى افتد و انسان را از غفلت هائى كه معمولاً درگير آنهاست، بيرون آورده متوجه حق مى نمايد.توصيه و وصيت ديگر،سفارش يكديگر به صبر است.امام زمان عليه السلام ،مظهر صبر نيز هستند.قرن ها بر امر و اراده و حكمت الاهى،صبر كرده اند تا زمان موعود فرا رسد و دستور قيام از طرف خداوند صادر شود.مومنان نيز بايد يكديگر را به صبر سفارش نمايند…
سيدبن طاووس قدس سره از پيشگامان توصيه فرزندان خويش به امام عصر ارواحنا فداه است .اين توصيه هاى خالصانه و عالمانه ،در كتابى به نام “كشف المحجه لثمرة المهجه” چاپ شده و به فارسى نيز توسط دو مترجم به نام هاى “برنامه سعادت”و “فانوس”ترجمه شده است.اين توصيه ها چنان پدرانه و مهرآگين و با احساس است كه بر دل مى نشيند و اثر مى كند.همين توصيه ها را بايد پدران و مادران و معلمان و مربيان بخوانند و به فرزندان خويش، همانها را با زبان روز سفارش نمايند تا اين فرزندان،مهدوى بارآيند و مهدوى شوند.اگر اوليا و مربيان و عالمان،از توصيه و وصاياى خير،باز مانند و بر اثر اين ترك وظيفه،غفلت مردم را فراگيرد و از امام ،غافل شوند،آيا به خاطر اين قصور و تقصير مى توانند پاسخگو باشند؟هرگز!
علاوه بر توصيه هاى زمان حيات-كه بسيار هم خطير است-بايد در وصاياى هنگام كوچ از اين دنيا نيز فرزندان و خويشان و بستگان و دوستان و آشنايان و همكاران و همشهريان را به امام عصر عليه السلام ،سفارش نمود.اينكه پيوند خود را با آن حضرت ،حفظ نموده و به يارى آن امام غريب بشتابند.اين توصيه ها از پدرى دلسوز، مادرى مهربان، معلمى شفيق،دوستى با اخلاص،همسرى وفادار، حتماً موثر مى افتد و ديگران بخاطر علاقه و محبتى كه به او دارند به توصيه هايش عمل مى كنند و رستگار مى شوند.به ياد آوريم توصيه و وصيت حبيب بن مظاهر را هنگام شهادت به مسلم بن عوسجه،يار و دوست ديرينه اش كه(اوصيك بهذا)يعنى تو را وصيت مى كنم به حمايت از اين فرد؛ مباد،امام را تنها گذارى و تا آخرين قطره خون از او حمايت كن … مرزبانان مهدوى نيز چون حبيب ها بايد فرزندان و دوستان و شاگردان خود را يارى امام وصيت كنند…