از حياط كه وارد راهرو شد، بوى مطبوع قورمه سبزى مشامش را نواخت! آشپزى همسرش،حرف نداشت ! وقتى به جلوى در رسيد از وجود چند كفش آشنا،فهميد پدر و مادر همسر به مهمانى آمده اند، كالسكه اى هم كه كنار جاكفشى بود نشان مى داد خواهر همسر و فرزندش هم مهمان هستند.خواست در را با كليد باز كند،منصرف شد و به ملاحظه حجاب خواهر همسر يا اگر خانم ديگرى هم جزو مهمانان هست،زنگ زد تا ورود را اطلاع دهد.همسرش از او استقبال كرد و او به خوشامدگوئى مهمانان پرداخت.براي نوشيدن آب در يخچال را باز كرد،وجود يك كيك تولد در يخچال،نشان اين بود كه امشب يك مراسم جشن تولد هم خواهد بود.از ديدن حوله خودش كنار حمام دانست كه همسرش طبق معمول حمام را براى دوش گرفتن او آماده كرده است،قبض شارژ ساختمان روي ميز هم نشان مى داد آخر ماه شده و بايد شارژ ساختمان تا فردا پرداخت شود…
به كمك عقل، در طول روز بلكه در كل زندگى،از نشانه ها پى به بسيارى از موضوعاتى كه نديده ايم يا زمان وقوع آنها نرسيده پى مى بريم بدون اينكه آنها را ببينيم يا مواجه شويم. عقل شما با وجود اين نشانه ها،بسيارى از امور را كشف مى كند چنانكه پليس و قاضى نيز با همين نشانه ها، عليرغم انكار افراد، حقيقت را كشف مى كنند. دانشمندان نيز با كنار هم قرار دادن همين شواهد و نشانه ها،به كشفياتى مى رسند.پزشكان نيز از وجود همين نشانه ها،بيمارى را تشخيص مى دهند.در آزمايشگاهها نيز با ديدن آثار در يك شيئ ،به مواد تشكيل دهنده آن پى مى برند. وجود عقل و نشانه ها،درك انسان را از محيط،پديده ها،رويدادها و تحولات اطراف خود و جان بالا مى برد.آيا عقل ما با ديدن زمين و آسمان و كوه و دريا و پرندگان و حيوانات و باد و ابر و باران و…به خالق مدبّر آنها پى نمى برد…؟
شرط اين كشف ها و شناخت هاى متعالى،انديشه و تعقل است.بدون آن به هيچ كشفى نمى رسيد.اول به خود و اطراف خود و سپس به محيط و طبيعت و پديده هاى بزرگ تر نگاه كنيد و نشانه ها را ببينيد و سپس بينديشيد،جان شما از نتايج اين انديشيدن ها سرشار از شعف خواهد شد.انگار از محيطى تاريك بيرون آمده ايد و به سرسرائى با شكوه و نورانى وارد شده ايد.نمى شود از بوي غذا به نوع غذا پى ببريد -بدون آنكه آن را ديده باشيد-اما از وجود خلقت با عظمت آسمانها،كهكشان ها،ستارگان و سيارات و ماه و خورشيد و ابر و باد و باران و …هيچ دركى از خالق آنها نداشته باشيد و وجود آنها را تصادفى و بي دليل و بيهوده بدانيد! چنانكه بوى غذا و آثار مهمانان و كفش ها و كالسكه و حوله و كيك تولد و قبض شارژ و …شما را به هيچ حقيقت و رويدادى هدايت نكند…!
از اين نشانه ها،در قرآن به عنوان “آيات” تعبير شده و بطور مكرر،از آيات زيادى كه انسان ها را به وجود خالق بزرگ ،راهنمائى مى كند ياد شده است. اما شرط اين شناخت و معرفت ،ديدن آيات در پرتو چراغ خرد و عقل و در يك كلام همان انديشيدن و تعقل است.عبارت قرآن پس از ذكر آيات اين است:اين نشانه ها براى كسانى است كه مى انديشند(إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ )؛در اين نشانه ها،آياتى براى دانشوران است(إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِلْعَالِمِينَ) ؛نشانه هائى براى اهل تعقل است( لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ)؛نشانه هائى براي صاحبان خرد است( لَآيَاتٍ لاولى الالباب)، در اين نشانه ها عبرتى براي صاحبان بصيرت است( إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ)…حيف نيست،چراغ انديشه را در برابر اين نشانه ها خاموش كنيم…؟