وقتى در كلاس، محسن سخن خود را با نام خدا آغاز كرد و گفت:اى نام تو بهترين سرآغاز/بى نام تو نامه كى كنم باز؟ استاد خيلى خوشحال شد و گوئى ذوق او شكفت و اشعارى را در همين موضوع خواند: مرد دانا،سخن ادا نكند/تا به نام حق ابتدا نكند!… به نام خداوند جان آفرين/حكيم سخن در زبان آفرين…اي ياد تو مونس روانم/ جز نام تو نيست بر زبانم/اى كارگشاى هرچه هستند/نام تو كليد هرچه بستند/اى مقصد همت بلندان/مقصود دل نيازمندان…آفرين كه با نام خدا آغاز كردى،اين نشانه ادب و سپاسگزارى است و سخنى كه چنين آغاز شود،خدا نيز به آن بركت و پايائى خواهد بخشيد كه پيامبر اكرم نيز از قول خداوند،نقل فرمود:هر كار ارزشمندى كه در آن بسم اللّه ذكر نشود ناقص است(كُلُّ أمرٍ ذى بالٍ لَم يُذكَر فيهِ بِسمِ اللّهِ فَهُوَ أَبْتَرُ)…
زيباترين نشان ادب ،يادكرد محبوب و ولىّ نعمت در آغاز سخن است.آيا شما وقتى به يك همايش دعوت شده ايد كه هزينه هاى سفرتان را پرداخت كرده و پذيرائى و مهمان نوازى را به اوج رسانده و در حدّ اعلىٰ تكريم تان نموده اند، در ابتداى سخنرانى زبان به سپاس و مدح ميزبان نمى گشائيد و با نام و حمد او آغاز نمى كنيد؟! اكنون مى پرسم ما كه تمام هستى و نعمت هاى خود را وامدار خدائيم و اوست كه در گذشته و حال و آينده ولىّ نعمت ما بوده و هست، آيا كمترين نشانه ادب ما در آغاز هر سخن،مدح و ستايش او نيست؟ آنكه قدرت سخن گفتن و نوشتن و عمل كردن و اقدام را به شما بخشيد و آموخت را نبايد در شروع هر سخن و نوشتن و اقدامى ياد نمود؟آيا اگر اين ادب را رعايت نموديد،با اين كاربيشتر جذب عنايات او را ننموده و إنعام افزون تر او را به سوى خود جذب نخواهيد نمود…؟
استاد افزود:به گزارش قرآن،سليمان پيامبر نامه خويش را با نام خدا آغاز نمود و نوشت:اين نامه از سليمان است و چنين مي باشد: به نام خداوند بخشنده مهربان (إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ).پيامبر ما هم فرمود: “هرگاه بنده بگويد: بسم اللّه الرحمن الرحيم، خداى متعال مىگويد: بنده من با نام من آغاز كرد، بر عهده من است كه كارهايش را به انجام رسانم و او را در همه حال، بركت دهم” و نيز فرمود: “دعايى كه با بسم اللّه الرحمن الرحيم شروع شود، رد نمى شود”.و نيز”وقتى معلم به كودك بگويد: بگو بسم اللّه الرحمن الرحيم و كودك آن را تكرار كند خداوند براى كودك و پدر و مادر و معلمش، برائت از آتش در نظر خواهد گرفت” و نيز:”اگر بسم اللّه را قرائت كنى، فرشتگان، تا بهشت تو را حفظ مى كنند و آن شفاى هر دردى است…”
و سپس با نقل روايات ديگر در اين موضوع ، ادامه داد: حضرت على عليه السلام نيز فرمود:”هنگام آغاز هر كار كوچك و بزرگى بسم اللّه الرحمن الرحيم بگوييد. يعنى براى اين كار، از خدا مدد مى جويم. خدايى كه جز او كسى سزاوار پرستش نيست.او پناهگاه هر پناهجو و فريادرس هر فرياد خواه است. خداوند بخشنده اى كه با گسترش روزى بر ما مهربانى مى كند، مهربان به ما،هم در دين و هم دنيا و آخرتمان. دين را بر ما آسان و سبك و سهل گرفت. و نيز به ما مهربانى مى نمايد با جدا كردن از دشمنانش”. از امام كاظم عليه السلام پرسيدند: “كداميك از آيات كتاب خدا برتر و بزرگتر است؟ فرمودند: بسم اللّه الرحمن الرحيم”.امام صادق عليه السلام نيز فرمود:”بسم اللّه الرحمن الرحيم، بزرگترين يا با عظمت ترين نام خداوند است” و نيز فرمود:”خود را از تمامى مردم با بسم اللّه الرحمن الرحيم و قل هو اللّه احد حفظ كن و آن را از سمت راست و چپ و جلو و عقب و بالا و پايين[هر شش جهت] بخوان…