شنوا و بينا

ادامه داد:چقدر موجب تأسف است،كسي گرسنه و تشنه باشد در حاليكه در ساك و كيف خود خوراكى دارد ولى از آن استفاده نمى كند.گوش و چشم و عقل داشته باشد ولى بكار نياندازد.قرآن در توصيف آنان مى فرمايد:” دل هايى دارند كه با آن [حقايق را] دريافت نمى كنند و چشمانى دارند كه با آنها نمى ‏بينند و گوش هايى دارند كه با آنها نمى ‏شنوند آنان همانند چهارپايان بلكه گمراه‏ ترند [آرى] آنها همان غفلت زدگانند( لَهُمْ قُلُوبٌ لَا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ ).گفتم:با اين افراد كه به چشم و گوش و قلب خود قفل زده اند، چه بايد كرد؟گفت: هيچ ،حتى پيامبر (ص)هم نمى تواند براى آنها كارى بكند:”بى‌شك، نمى‌توانى دعوت خود را به گوش مردگان برسانى، و نمى‌توانى كران را آنگاه كه روى برمى‌گردانند و پشت مى‌كنند،فراخوانى و سخن گوئى(إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‌ وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ)…

گفتم:آيا اين يك راهبرد در موضوع دعوت و تبليغ و تعليم و تربيت است؟گفت: آرى! نبايد معلمان و داعيان و مبلغان، وقت خود را براى كسانى كه در گوش خود پنبه گذاشته اند تا نشنوند و چشمان خود را بسته اند تا نبينند، تلف كنند. هزينه كردن براي اينان،اتلاف منابع و وقت و مال است زيرا هيچ خروجى و راندمانى ندارد.اين راهبرد را خداوند اين گونه بيان مى فرمايد:”تو هدايت كننده كوران از گمراهي شان نيستى؛ تو فقط مى‌توانى سخن خود را به گوش كسانى برسانى كه به آيات ما ايمان آورده‌اند و در برابر حقّ تسليم هستند( وَ ما أَنْتَ بِهادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ).ايجاد مدرسه و آموزشگاه و تالار سخنرانى براي اين افراد،نادرست است چون بنادارند نشنوند و نبينند و نفهمند.اين بدترين كفران نعمت هاى خداست كه از داده هاى ارزشمند او استفاده نكنيم و به كار نياندازيم…