باكسى صحبت مى كردم كه اصرار داشت امامت را از قرآن برايش اثبات كنم.نخست آيه ابلاغ را برايش خواندم كه در سال دهم پس از بازگشت از فريضه حج در راه مدينه،فرود آمد و به رويداد جاودانه غدير انجاميد.گفت:همين؟ گفتم:ديگر آيه ولايت است كه بطور رسمى ولايت على عليه السلام را(با نشانى كسي كه در حالت ركوع انفاق مى كند) چون ولايت خدا و رسول معرفى مى نمايد:”ولیّ و سرپرست شما تنها خداست و پیامبر او، و آنها که ایمان آورده اند و نماز را به پا می دارند و در حال رکوع زکات می پردازند(إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ)بسیاری از مفسران چون سيوطى و واحدى و زمخشرى و فخر رازى و طبرى و انبوهى از محدثان گفته اند که این آیه در شأن علی علیه السلام هنگامى كه در حال رکوع نماز بود که مستمندى تقاضای کمک کرد و آن حضرت انگشترش را به او صدقه داد، نازل شده است كه علامه امینی در کتاب الغدیر، نزول این آیه درباره حضرت علی را با روایاتی از حدود بیست کتاب معتبر از کتاب های اهل سنت، با ذکر دقیق مدارک و منابع آن، نقل کرده است…
گفت:ديگر بگو.گفتم: ديگر آيه “اولى الامر” است:”ای کسانی که ایمان آورده اید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید رسول خدا (ص) و “اولی الامر از خودتان” را(يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ).محدثان و مفسران بسيارى چون حسكانى و ابوحيان اندلسى و ابن مومن شيرازى و ديگران به نقل از ابن عباس گفته اند آیه “اولی الامر” درباره حضرت علی و ائمه اهل بيت عليهم السلام نازل شده است زيرا كسى كه اطاعت از او همپاي اطاعت از خدا و پيامبر نهاده شده بايد در رتبه عصمت باشد و اهل البيت به تصريح قرآن از هر رجس و پليدى ،پاك قرار داده شده اند و هرگز نمى توان عقلاً پذيرفت كه حاكمان خطاكار و ستمگر و فاسدبشرى مشمول اين آيه و مصداق اولى الامر دانسته شوند و اطاعت از آنان واجب باشد. مدارك بسيار اين احاديث را در كتب بسيارى چون الغدير و احقاق الحق و عبقات الانوار و المراجعات و همانند آنها مى توان ديد…
گفت باز هم آيه ديگرى هست؟ گفتم آيه ديگر آيه هادى است:”همانا تنها تو -اى پيامبر-بیم دهنده هستى و برای هر گروهی هدایت کننده ای است(انما انت منذر و لکل قوم هادٍ).مفسران فريقين از جمله فخر رازى مفسر نامدار اهل سنت گفته اند: انذار کننده (منذر)،پیامبر(ص)است و هدایت کننده علی (ع) است؛ و از ابن عباس نقل كرده اند كه گفت: پیامبر (ص) دست مبارکش را بر سینه خود گذاشت و فرمود «انا المنذر» (من بیم دهنده هستم)، و سپس اشاره به شانه علی (ع) کرد و فرمود: اى على! تو هدایت کننده ای و به وسیله تو بعد از من هدایت شوندگان هدایت می شوند( و أنت الهادی یا علی! بک یهتدی المهتدون من بعدی).سيوطى در تفسیر “الدر المنثور” که از معروف ترین تفاسیر اهل سنت است، روایات متعددی در تفسیر این آیه از پیامبر اکرم (ص) نقل می کند که: «پیامبر اکرم (ص) در موقعی که این آیه نازل شد دست خود را به سینه مبارکشان گذاشتند و فرمودند: من بیم دهنده هستم و آن گاه به شانه حضرت علی (ع) اشاره کرده و فرمودند هادی تویی ای علی …
گفت :بازهم آياتى هست؟گفتم بسيار! اگر بخواهى تا ده ها آيه ديگر را برايت بخوانم و توضيح دهم.آياتى همچون آيه انذار( و أنذر عشيرتك الاقربين) مربوط به روز آغاز دعوت عمومى پيامبر و نيز آيه ابتلاى ابراهيم كه موضوع نصب ابراهيم به مقام امامت است(وَ إِذِ ابْتَلىَ إِبْرَاهِمَ رَبُّهُ بِكلَمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنىِّ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرِّيَّتىِ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظَّالِمِينَ) و آيه هدايت ائمه(وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيرْاتِ) و آيه “مودّت قربىٰ” كه به عنوان اجر رسالت شمرده شده است(قل لا اسئلکم علیه اجراً الا المودة فی القربی)و بسيارى ديگر از آيات كه در مجموعه هاى گرانسنگى چون كتب نامبرده و نيز غاية المرام و…گرد آمده است.این آیات نشانگر آن است که امام باید از جانب خدا منصوب شود و در آنها جعل امامت به خدا نسبت داده شده زيرا او مى داند عهد و پيمانش را به چه كسى بسپارد.اين است فلسفۀ انتصاب امامان نور از ناحیۀ خدا براى هدایت و رهبری جامعۀ بشری…