برگزارى اعياد اسلامى، بزرگداشت مواليد و وفيات پيامبر و امامان عليهم السلام، به زيارت آنها شتافتن و برقرارى جشن و سرور در ايام شادى و برگزارى عزا و ماتم در ايام حزن آنها،را از مصاديق تعظيم شعائر شمرده اند.اين عبارت برگرفته از اين آیه مبارکه قرآن است كه مى فرماید: «وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ الله فَانَّها مِنْ تَقْوَی الْقُلُوبِ»؛(کسى که شعائر الهى را بزرگ دارد، این ناشى از تقواى قلب ها است).«شعائر» جمع «شعیره» به معناى علامت و نشانه است؛ بنا براین شعائر الله در آیه مبارکه؛ یعنى علامت ها و نشانه هاى خداوند. بعضى نمونه هائى كه قرآن کریم به عنوان شعائرالله بیان فرموده عبارتند از صفا و مروه و قربانى ها كه در حج طى مناسك خاصى به عنوان تعبد انجام شده و انجام آنها نشانه ايمان به خداست و نيز اعمال خاص اسلام چون خمس و زكات و…از ديگر مصاديق شعائر مى توان نام برد از :اذان گفتن ؛برگزارى نماز جماعت؛ نماز عيد قربان و عيد فطر؛بزرگداشت عيد غدير؛نيمه شعبان و ديگر مواليد ائمه ،مجالس عزادارى سالار شهيدان ،فاطميه و ديگر مناسبت ها…
پرسيد:آیا تکریم و بزرگ داشت قبور انبیاء و امامان و اولياى الاهى، تعظیم شعائر الهى است؟ استاد پاسخ داد: وقتى بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحيم در آغاز نماز و قربانى كردن در حج ،تعظيم شعائر محسوب مى شود (كه فرمود: «والْبُدْنَ جَعَلْناها لکُمْ مِنْ شَعائِرِ الله…»:شتر قربانى را براى شما از شعائر الهى قرار دادیم) چطور تكريم و بزرگداشت انبياء و حجت هاى الاهى و احترام به آنها و به زيارتشان شتافتن و به حرم آنان رفتن و دعاكردن،جزو شعائر دينى محسوب نشود؟! بلكه بايد گفت:انبیاى عظام و ائمه علیهم السلام و صلحا و شهدا از مصادیق شعائر الله هستند؛ زیرا آنان زندگى خود را وقف تبلیغ دین و نزدیک کردن مردم به خداوند کردند؛ به همین سبب، همان طور که در حال حیات احترامشان واجب بود، پس از مرگ نیز قبورشان باید مورد احترام باشد، چون آنها از شعائر الهى هستند.چگونه ممکن است شتر قربانى که نشانه تعبّد حجّاج و تقرب آنها به خداست، شعائر الله باشد، اما انبیاء و اولياء علیهم السلام که برگزیدگان خداوند براى تقرب انسان ها به حقّ هستند شعائر الله نباشند؟
پرسيد:امروز مصاديق تعظيم شعائر چيست؟ استاد گفت:امروز برگزارى مناسبت هاى مذهبى،اعياد و عزاها بويژه بزرگداشت عيد غدير و نيمه شعبان و فاطميه و عاشورا و اربعين و…از جمله آن شعائر است كه تعظيم آنها،ضرورى و نشانه تقواى الاهى است.مكان هائى چون مساجد و حرم ها و حسينيه ها و مهديه ها متعلق به خداست و هيچكس ادعاى مالكيتى نسبت به آنها ندارد لذا مكان عبادت و دعا و تقرب به خدا هستند.مردم در کنار قبور انبیاء و ائمه(ع)به حق توجه پیدا مى کنند و با گریه و زارى به خداتقرب مى جویند، لذا اینها هم از شعائرالله هستند. به همین سبب، قبور انبیاء و اولیاءعلیهم السلام صلحا و علما داراى عنوان و حکم ثانوى شده و لازم است مورد تکریم و تعظیم قرار گیرند. تعظیم این قبور به هر وسیله از جمله ساخت بنا و ترمیم قبور آنها و ساختن صحن و سرا و مسجد در اطراف آنها، امرى راجح و پسندیده و بلکه لازم و ضرورى است. بر فرض آن که بنا بر حکم اوّلى بناى بر قبرکراهت داشته باشد، در مورد اینگونه قبور چنین حکمى برداشته شده و جاى خود را به لزوم یا استحباب می دهد..
اما نكته مهم در مورد تعظيم اين شعائر اين است كه خوب معرفى شوند و با تعليم و تبليغ ،بعد معرفتى آنها باز و تبيين شود تا اين اقدام از روى آگاهى و ايمان و مهر انجام شود.از آنجا كه اين شعائر نقش مهمى در تقويت روحى و تحكيم باورها و جذب توفيقات براى برگزاركنندكان ايفا مى كند،دشمنان هم سعى مى كنند شعله آن را خاموش نمايند.البته آنها معمولًا کار مبارزه با شعائر را، به طور پله پله شروع می کنند؛ نخست پاره ای از شعائر را مورد حمله قرار می دهند و پس از موفقیت ، به مبارزه با بقیه می پردازند. دشمن، برای نابودی کل شعائر، همواره از مبارزه با پرشورترین و چشم گیرترین آنها(مثل عاشورا) آغاز می کند تا با شبهه هائى مردم را در برگزارى سست يا مردد كند. چنانچه در حمله به این گونه شعائر، با دفاعی سخت و جانانه روبه رو شد، جا می زند و عقب می نشیند و انجام توطئه را به فرصتی دیگر وا می نهد و اگر مقاومتی جدی و کوبنده ندید حمله را تا فتح خاکریزهای بعدی ادامه می دهد…