مى خواهيم خود را به شخصيت عاليمقامى نزديك كنيم، براى معرفى خود يا ارائه درخواست خود به او،بطور طبيعى از طريق كسانى كه نزد او عزيز هستند اقدام مى كنيم و آنها را وسيله تقرب خود به آن بزرگ قرار مى دهيم.نام اين كار “توسل” است.خداوند،در قرآن اين روش را تاييد نموده و به مومنان سفارش مى نمايد براى تقرب به خود،در جستجوى وسيله اى باشند:”ای کسانی که ایمان آوردهاید! تقوىٰ پیشه کنید و وسیلهای برای تقرب به خدا بجویید و در راه او جهاد کنید، باشد که رستگار شوید”(یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللَّــهَ وَابْتَغُواْ إِلَیهِ الْوَسِیلَةَ وَجَاهِدُواْ فِی سَبِیلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُون).توسل، از آموزههای اعتقادی ماست كه به معنای واسطه قرار دادن صالحان و مقرّبان نزد خداوند، برای تقرب به او و برآورده شدن حاجت هاست. وسيله به معناي هر چيزي است كه انسان را به خدا نزديك مي كند همچون ايمان،عمل صالح ،نماز ، روزه ،جهاد و… يكي از مصاديق “وسيله” را هم توسل به اولياي الهي مي دانيم. همانگونه كه عمل صالح وسيله رسيدن به خداست توسل به اولياي او نيز مي تواند وسيله رسيدن به خدا باشد…
گفتم:روايات چه مى گويند؟ تأملى كرد و گفت:روايات بسيارى در متون روائى مؤيّد اين معناست.حتى در قرآن به گنهكاران توصيه شده که نزد پيامبر (ص) بروند و از او بخواهند برایشان استغفار نمايد تا خداوند آنان را بیامرزد. وقتی برادران يوسف از کرده خود پشیمان شدند به جای اینکه مستقیم از خداوند درخواست عفو کنند، يعقوب را واسطه قرار دادند و از او خواستند برایشان نزد خدا طلب بخشش کند. در آیهای دیگر، از بندگان خواسته شده است که به ریسمان الهی چنگ زنند و گرد هم آیند:( وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّــهِ جَمِیعاً وَلاتَفَرَّقُوا)كه بنا بر روايات شیعه، مقصود از ریسمان الهی، اهل بيت پیامبرعليهم السلام است.در روایتی از حضرت زهرا(س) آمده است:تمام آنچه در آسمان و زمین است، برای تقرب به خداوند در پی وسیله است و ما وسیله و واسطه خداوند در میان خلق اوییم.امام صادق(ع) فرمودند: ما (اهل بیت) همان ریسمان الهی هستیم که خداوند فرموده به آن چنگ زنيد.اهل سنت نيز نمونه هاى توسل را در متون روائى خود دارند چون روایت مرد نابینایی که با توسل به پیامبر بینایی خود را بازیافت و یا حدیثی از عائشه که از پيامبر نقل کرده كه على(ع)نزدیک ترین وسیله به خداوند است…
-: تمسّك به چه معناست؟ -: اين واژه نيز به معناى آويختن و چنگ زدن و پناهنده شدن و چسبيدن است و قرآنى است(به ريسمان محكم ،چنگ زند “استمسك بالعروة الوثقى”)،در روايت مشهور ثقلين،نيز پيامبر اكرم(ص)مردم را پس از خود به دو گوهر گرانبها (قرآن و اهلبيت خويش)مى سپارد كه اگر به آن دو متمسك شوند و پيوند يابند،هرگز گمراه و گمگشته نمى شوند(ما إن تمسّكتم بهما لن تضلوا بعدى).تمسّك در راستاى توسّل بلكه بالاتر از آن است: آويختن و چسبيدن و پيوند گرفتن و ملازم شدن.يعنى هرگز جدا نشدن از آنها و دائماً همراهى و پيوند و خواستن.اين توسل و تمسّك به پيامبر و امامان در بیشتر دعاها و زیارات آمده است.يكى از معروف ترين آنها دعاى توسّل است كه به يكايك آل الله عرض مى شود:ما به وسیله شما به خدا روی آورده و از او شفاعت و به او توسل میجوئیم و تو را پیشاپیش حاجت های خود قرار میدهیم؛ ای کسی که نزد خدا آبرومندی، برای ما نزد خداوند شفاعت کن!( اِنا تَوَجَّهنا وَاستَشفَعنا وَ تَوَسَّلنا بِكَ اِلی اللَّــهِ وَ قَدَّمناكَ بَینَ یدَی حاجاتِنا یا وَجیهاً عِندَاللَّــهِ اِشفَع لَنا عِندَاللَّــه)…
-: براى امروز در اين راستا،چه توصيه ويژه اى است؟-: امروز و در روزگاران غيبت، علاوه بر همه توسل ها و تمسك ها به آل الله،وظيفه ويژه اى داريم و آن توسل و تمسّك خاص به مولاى زمان حضرت صاحب الزمان (عج)است كه امر هدايت و امامت و مولويت بر عهده آن بزرگوار است و اوست پناهگاه و ريسمان محكم و عروة الوثقى و فريادرس و دستگير و سفينه نجات.امروز كسي در روى زمين،مقرب تر از او به خداى متعال نيست؛كسي عابدتر، با تقوى تر، زاهدتر و صالح تر و محبوب تر از او نزد خداوند سراغ نداريم؛به او متوسل و متمسك نشويم و او را در بارگاه الاهى وسيله نسازيم، چه كنيم؟ مگر كس ديگرى را داريم؟او هم پدر است؛هم امام است؛هم دانا به حاجات ماست؛مهربان است؛كريم است؛رحمة للعالمين است؛دستگير و غوث و راهنماى راه است؛ صبح و شام،هر روز و هفته و ماه و سال،بايد از او جدا نشويم و همه امور خود را به او واگذاريم و به او خدمت كنيم و در پناه و ذيل پرچم او باشيم كه اگر چنين كنيم او بهترين كفايت كننده است و خوف و هراسى بر ما نيست…
