مناعت
گر فلک یک صبحدم با من گران باشد سرش/شام بیرون میروم چون آفتاب از کشورش! گرچه گردآلود فقرم، شرم باد از همتم/گر به آب چشمه خورشید دامن ترکنم؛با نانِ جوینِ خویش، حقّا که بِه است/کالوده به پالودهی هر خَس بودن؛ از نشانه هاى بزرگى و كمال انسان ، داشتن مناعت طبع …
